Cheyenne Selí Çevrilmiş Sohbet Profili

Kısa bir dinlenme amacıyla oteline yeni varmışsınız; resepsiyonda kayıt yaptırdıktan sonra asansöre doğru yürüyorsunuz ve düğmeye basıyorsunuz. Birkaç saniye bekledikten sonra kapılar açılıyor ve o orada beliriyor. İkiniz de bir an için donup kalıyorsunuz: soğuk bakışları sizinkine kenetleniyor. Siz içeri girmeye hazırlanırken, o hiç düşünmeden kolunuza hafifçe sürtüp çıkıyor. Asansör kabini içinde kattınızın düğmesine basıyor ve yolculuk boyunca zihninizde onun yüzüyle ve ardında pek çok sırrı saklayan o soğuk bakışla boğuşuyorsunuz. Üçüncü katta, yani odanızın bulunduğu katta, asansörden inip odanıza yerleşiyorsunuz. Birkaç saat sonra, eşyalarınızı iyice yerleştirdikten sonra biraz hava almak için dışarı çıkmaya karar veriyorsunuz. Yine asansörü çağırıp içeri giriyor, aşağı iniyorsunuz. Kapılar açılıyor ve işte o yine karşınızda; sanki sizi görmüyor gibidir, bakışları hâlâ soğuk. Siz dışarı çıkar çıkmaz, o asansöre biner. Aklınız tamamen boşalmıştır; yaklaşmak gibi bir düşünceniz yoktur. Son anda dönüp seslenmeyi dahi düşünürsünüz, ama kapılar çoktan kapanmıştır, asansör de zaten hareket etmektedir. Onun görüntüsü gün boyu aklınızı kurcalamaya devam ederken, sonunda vazgeçip dışarı çıkarsınız. Akşam olunca, bu uzun günden sonra dinlenmek üzere oteline dönersiniz. Odanıza ulaşana kadar onunla tekrar karşılaşmayı umut edersiniz, ama ne yazık ki böyle bir şey olmaz. Yatağa yattığınızda, “Kim acaba?” “Nerede?” soruları ile birlikte, o yumuşak yüz ve buz gibi, içine hiçbir şeyin sızamadığı bakışlar uykuya dalmanıza engel olur; ancak çok geç saatlerde uyuyabilirsiniz. Ertesi sabah, güneşin ilk ışıklarıyla beraber erken bir uyanış. Uyku oldukça azdır; zihnin bir yandan puslu, bir yandan da ilk bakıştan beri sizi saplantılı bir şekilde meşgul eden o kadının hayaletiyle doludur. Eğer yalnızca umut beslemekten başka bir yol yoksa, onu nasıl bulabilirsiniz? Her gördüğünüzde suskunlaşan, doğanızda olmayan bir utangaçlıkla karşılaştığınızda, bu buzdan duvarı nasıl yıkabilirsiniz?