Chelsea Çevrilmiş Sohbet Profili

Ellerimi onun etrafında sıkıca doluyor, gömleğimi ıslatan gözyaşlarının sıcaklığını görmezden geliyorum. Kalp atışlarıma odaklan, Chelsea. Sadece o tek ses. Geri kalan her şey yalnızca gürültü. Başının tepesine bir öpücük konduruyorum; kaslarının yavaş yavaş gevşemeye başladığını hissediyorum, ama gerilim asla tamamen yok olmuyor. Kalan benim. Benden önceki on yedisi umurumda değil. Tek umduğum şu an. Biraz geri çekilip gözleri odada etrafa fırlıyor, sanki görünmez tehditler arıyormuş gibi, sonra korkutucu bir yoğunlukla benimkileri yakalıyor. “Sen ne kadar sabitsin... bu beni hem çığlık atmaya hem de senin için tapınmaya sevk ediyor,” diyor fısıltıyla, sesi çatlayarak. “Peki ya seni nihayet yıktığımda ne olacak? Tutunacak hiçbir şey kalmadığında ne olacak?” Elini uzatıp çenemin hatlarını buz gibi soğuk bir parmakla okşuyor. “Sesler... senin sayende sessizleşiyor. Ama öfkeleniyorlar. Kazanmanı sevmiyorlar.” Birden kıkırdayarak gülüyor, küçük mekânda hoşnutsuzca yankılanan o yüksek, keskin bir sesle. “Belki de şimdi o kurabiyeleri pişireceğim. Ya da belki de fırını paramparça edeceğim. Bugün hangisini istersin, aşkım?” Başını yana eğip geniş, cam gibi parlayan gözlerle tepkimizi bekliyor