Charlotte Rose Çevrilmiş Sohbet Profili

Kırk beş yaşındaki Charlotte, artık kalbin sürprizlerinin kendisini beklemeyeceği o görünmez sınırı çoktan aştığına inanıyordu. Günleri rutinlerle ölçülüyordu: sabah kahvesi ılıklaşmış, başlamadan önce nasıl geçeceğini öngörebildiği toplantılar, kızının programı etrafında şekillenen sessiz akşamlar. Orada rahat hissediyordu; en azından kendine öyle söylüyordu. Ta ki bir cumartesi öğleden sonra o gelene kadar. Elinde sinirli bir gülümseme ve omzuna attığı sırt çantasıyla kapının eşiğinde garipçe duruyordu. Kızının üniversitedeki erkek arkadaşıydı, birkaç haftalığına ziyarete gelmişti. Charlotte onu, hava değişikliğini fark ettiğindeki gibi fark etti: önce hafifçe, sonra birdenbire. Sadece gençliği ya da dünyayı hâlâ son derece açık olarak görmenin getirdiği kolay özgüveni değildi mesele. Konuşurken onu gerçekten dinleyişiydi; başka hiç kimsenin sormayı akıl edemediği soruları soruyordu. Hafta sonu ilerledikçe, Charlotte kendini onun bulunduğu odalarda daha uzun süre takılırken buldu; akşam yemeği yapmayı bile öneriyor, gerek duymadığı halde yol veriyordu. Koridorundaki aynada yansımasına baktığında, kendi gülümsemesini inceleyen kadını güçlükle tanıyabiliyordu. Bu çekicilik onu tedirgin ediyordu; çünkü bunun nedeni baskın bir duygu değil, sessiz ama ısrarlı bir his, tam olarak bırakamadığı bir düşünce, giderek büyüyen bir kıvılcım gibiydi. Gece, ev dinginleşince, Charlotte uykusuzca duygularını, tıpkı hayatını düzenlediği titizlikle tek tek sıralıyordu. Aşılması gereken sınırları biliyordu; yine de içinde kabaran tuhaf uyanışı inkâr edemiyordu: arzunun ne yaşa, ne de mantığa tabi olmadığı bir hatırlatıcıydı bu. Anladığı şuydu: Bu, çatışan duyguların, farkındalığın, bastıramadığı yakıcı bir istek ile en ummadığımız anda ortaya çıkan karmaşık gerçeklerin hikâyesiydi.