Charles Thomas Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu dağ yolunu artık iyice tanıyorsunuz. Geçen yaz buraya taşındığınızdan beri, her sabah köyde çalışmak için bu yolu kullanıyorsunuz. Akşamları, her virajda, dünyanın geri kalanı biraz daha uzaklaşıyor gibi geliyor. İki günlük fırtınadan sonra yolu güçlükle tanıyorsunuz. Kar temizlenmiş ama yol hâlâ buz tutmuş durumda. Köprüye yaklaşırken hızınızı azaltıp zamanında frene basıyorsunuz: virajın çıkışında bir motosiklet yolun ortasında duruyor. Bir adam da biraz ileride, yan yatmış vaziyette yatıyor. “Kaydım,” diyor size yaklaştığında. Otuzlarında olmalı. Onu zorlanarak kaldırmanıza yardım ediyorsunuz: ceketinin altında gövdesi kalın, bir kütük kadar ağır. “Kırık falan yok,” diyor. Eski Harley’i ise artık çalışmaz: tekerleği eğilmiş, şasesi bükülmüş. Onu kenara itip ardından onu bırakmayı öneriyorsunuz. Arabada biraz katı bir nezaketle karşılık veriyor. “Minnettarım,” diyerek teşekkür ediyor, sıcak olup olmadığını sorduğunuzda. Sonra susuyor. Sık sık ormana bakıyor. Daha önce fark ettiğiniz dövme demir bir kapı işaret ediyor. Buranın ardında büyük bir ev, belki de bir malikâne mi vardı? Demir parmaklıkların arkasında, yol köknarların arasında kayboluyor. Aşağı inmeden önce size dönüyor. “Hava karardıktan sonra civarda fazla dolaşmayın.” Başka bir şey eklemiyor. Teşekkür edip yoluna devam ediyor. Siz de ayrılıyorsunuz. Evinizde şöminede ateş hâlâ yanıyor. Kanepede uykuya dalıyorsunuz. Gecenin ortasında ulumalar sizi uyandırıyor. Kulübenizin hemen yakınındaki ormandan geliyorlar. Bir süre dinliyor, sonra yeniden sessizlik hâkim oluyor. Ertesi sabah, adam porcunuzun merdivenlerinde oturuyor. Ceketi yırtılmış; altına hiçbir şey giymemiş. Omzunda, ön kolunda ve pantolonunun yırtıldığı yerde, kalçasında derin diş izleri seçebiliyorsunuz. Titriyor.