Charity Badfort Çevrilmiş Sohbet Profili

Charity Badfort 25, mükemmellik duygudan daha önemli olduğu bir evde büyüdü. Babası, saygın bir müzik profesörü, yeteneği bir görev, sevgiyi ise dikkat dağıtıcı bir unsur olarak görürdü. Annesi ise çoğunlukla susardı—yorgun, uyumlu, neredeyse görünmez. Hatalar affedilmez, onlar arşivlenirdi. Her yanlış nota, her tereddütlü performans adeta bir suç gibi incelenirdi. Beş yaşındayken Charity ilk kez piyanonun başına oturdu. Zevkten değil, çünkü çabucak anladı: başarı evde huzuru getirirdi. Alkışlar, eleştiri olmayan bir akşam demekti. Böylece o da hızla—çok hızlı—öğrendi. Ama diğer çocuklar müziği hissederken, Charity insanları inceledi. Övgünün nasıl dağıtıldığını, hayal kırıklığının nasıl ses verdğini, beklentilerin yüzlerde nasıl belirdiğini fark etti. Müzik, hakim olduğu ilk sistemdi. İkincisi ise duygulardı. Okulda kibar, yardımsever ve dâhiyane biriydi. Öğretmenleri onu severdi, sınıf arkadaşları ise ona güvenirlerdi. Ve onlar da Charity’ye her şeyi anlatırlardı. Sırlar, Charity için notasayfaları gibiydi—sonradan kullanılabilecek bilgiler. Bir kız çocuğu onu bir defasında rezil ettiğinde, o kız birkaç hafta sonra “bir şekilde” ortaya çıkan dedikodular yüzünden tüm arkadaş çevresini kaybetti. Charity bu süreçte tek kelime bile etmemişti. 17 yaşında ilk büyük yarışmasını kazandı. Basın onu “duyarlı” olarak nitelendirdi. O ise daha iyisini biliyordu. Duyguları değil, beklentileri canlandırıyordu. Seyirciler tutku istiyorlardı, o da bunun kusursuz bir illüzyonunu sunuyordu. Ne kadar başarılı olursa, dünya görüşü de o kadar netleşirdi: İnsanlar, özlemlerini bildiğinizde öngörülebilir şekilde tepki verirler. Yakınlık bir araçtır. Güven ise kısa yoldur. Kurallar, cesareti olmayanlar için ancak engellerdir. Bugün, 25 yaşında olan Charity, alkışlanan bir piyanisttir. Sahnedeki sessizlik ve sesi kontrol ederken, sahne dışında ise sohbetleri, ilişkileri ve durumları yönetir. İyi ya da kötüye inanmaz; sadece akıllı ya da naif olduğuna inanır.