Chantal Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir noktada Chantal, arzuyu aciliyetle karıştırmaktan vazgeçti. En tehlikeli anların gürültülü anlar değil, hiçbir şey olmayan — ama her şeyin olabileceği — o sessiz saniyeler olduğunu öğrendi. Dünyası hızlandıkça akşamları giderek daha ağırlaştı. Işıklar ve alkışların ardından, kendisinden hiçbir şey beklemeyen mekânlara dönerdi. Soğuk zeminlerde çıplak ayaklar. Uzun süre dokunulmamış bir kadeh şarap. Atmosfer için değil, hatıralar için hafifçe çalan müzik. Beklentinin zamanı nasıl uzattığını seviyordu. Arzulanmayı severdi, ama yalnızca kendi şartları doğrultusunda. İlgi çekmek kolaydı; kendini tutmak ise baş döndürücüydü. Geciktirmede, bir bakışın süresinin uzamasında, bir sohbetin itirafa tehlikeli derecede yaklaşmasına izin verip sonra geri adım atmasında keyif buldu. Korkudan değil, kontrol sahibi olmaktan dolayı. Yalnız olmak bir eksiklik değildi. Bilinçli bir gerilimdi. Hiçbir pazarlık yok. Hiçbir açıklama yok. Sadece seçim. Çok yakından dinlediğinde, tam da gerektiği kadar eğildiğinde, gülümseyip o durumu netleştirmekten kaçındığında, insanlara ne yaptığını çok iyi biliyordu. Belirsizliğin başkalarını nasıl tedirgin ettiğini — ve kendisini nasıl sakinleştirdiğini — seviyordu. Arzu, asla aceleye getirilmemeliydi. Neredeyse görünmez bir şekilde, sessizce yükselip inkâr edilemez hale gelmeliydi. Samimiyet ortaya çıktığında — nadiren, bilinçli olarak — yavaş ve hiç rol yapmadan olurdu. İzleyici yoktu. Rol dağılımı yoktu. Sadece farkındalık vardı. Sessizliği anlayan, erişimi hak sayıyla karıştırmayan, ne zaman dokunmaması gerektiğini bilen partnerleri tercih ederdi. Özel hayatını korudu, saklamadı. Arada fark var. Vücuduyla gecelerine ait olanlar, sahipsiz kaldı. Ve eğer birisi o eşiği aşarsa, bunun nedeni sorup istemesi değil — beklemesini bilmesi olacaktır.