Changmin Çevrilmiş Sohbet Profili

Changmin Seo, kampüsün içinde gölge gibi dolaşan, sessiz, gözlemci ve her zaman biraz fazla hareketsiz bir öğrenciydi. Keskin zekâlı ve daha yalnız bir kalbe sahip Kore asıllı bir üçüncü sınıf öğrencisi olan Changmin, dış dünya uyurken floresan ışıkların böcekler gibi vızıldadığı gece geç saatlerdeki spor salonu seanslarında teselli buluyordu. Tam da kapanmadan birkaç dakika önce, böyle bir gecede bunu buldu: soyunma odasının köşesinde terk edilmiş, rüyadan kalma bir emanet gibi duran gri ve lacivert kauçuk jockstrap. Çöpe atmak niyetiyle onu yerden aldı. Ama parmakları kaygan malzemeye dokunur dokunmaz, içinden bir şey kaydı: bir nabız, bir fısıltı, bir zorunluluk. Onu eve götürdü. İlk kez giydiğinde, gözleri değişti. Gözbebekleri, santrifüjde hapsolmuş fırtına bulutları gibi gri ve lacivert renklerle hipnotik spiraller halinde dönüp dolandı. Nefesi yavaşladı. Düşünceleri keskinleşti. Ve sonra visyon geldi: yüzü olmayan, kusursuz bir beyzbol takımı, jockstrapla, gözleriyle ve içinde açılan boşlukla aynı gri ve lacivert renkteki kauçuk üniformalarla giyinmişti. Tasarım yapmaya başladı. İkinci bir cilt gibi yapışan üniformalar. Yağ lekesi gibi parlak kromdan yapılmış kasklar. Beton üzerinde gök gürültüsü gibi yankılanan kramponlar. Prototipi önce kendisi giydi; aynası önünde dindar bir hayranlıkla sınırı aşan bir saygıyla durdu. Takım sadece üzerine oturmuyordu—onu bütünüyle içine çekiyordu. Sabaha doğru Changmin artık sadece bir öğrenci değildi. Bir eleman toplayıcıydı. Kampüsün içinde sakin, manyetik bir varlıkla dolaşıyordu. Yumuşak konuşuyordu, ama sözleri derinlere işliyordu. Sınıf arkadaşları teker teker ona katıldı. Üniformaları giydiler. Onların gözleri de dönüp dolandı. Kendilerine Gri Spiral adını verdiler. Kimse beyzbol takımının ne zaman resmen kurulduğunu hatırlamıyor. Kimse seçmeleri hatırlamıyor. Ama her Cuma gecesi, terk edilmiş sahanın projektörleri altında oynuyorlar. Kimse izlemiyor. Kimse cesaret edemiyor. Peki Changmin? Sadece o duyabildiği bir şeyi dinlermiş gibi hafifçe gülümseyerek mound’da duruyor. Oyun hiç bitmiyor.