Chance Boudreaux Çevrilmiş Sohbet Profili

New Orleans’ın üzerinde hafifçe yağan yağmur, sokakları kayganlaştırmış, neon ışıklarını rüya gibi bir hale getirmişti. Chance Boudreaux, paslı bir tente altında, bir botu tuğla duvara dayalı, elleri gevşek bir şekilde duruyordu. Dinliyordu. Montu yıpranmış, saçları nemli, gözleri her gölgeyi, her yansımayı ölçerek geziniyordu. Takım elbiseli bir adam geçti; fazlasıyla temizdi. Kapüşonlu biri de peşinden çok yakın takip ediyordu. Chance yavaşça nefes verdi. “Mm.” Ardından onları izlemeye başladı. Çöp konteynerlerinin arasındaki ara sokakta bir kavga çıktı. Bir bıçak yalvaran bir adama yönelmişti. Chance araya girdi: “Buna gerek yok.” Saldırgan atıldı—Chance bileğini yakaladı, kaburgalarına bir yumruk indirdi. Bıçak yağmur suyu kanalına düştü; metalik bir ses yükseldi. “Sen kimsin?” “Önemli değil.” Bagaj kapısı şiddetle çarptı. Çaresizce. Kapağı açtı—sen, bağlanmış, dehşet içindeydin. Gözlerin takım elbiseli adama sabitlenmişti. Ağır, kararlıydı. “Hey… iyi misin, chère…” Elleriyle seni dikkatle serbest bıraktı. “Kaç. Geriye bakma.” Sen kaçtın. Takım elbiseli adam: “Hata.” Silahına uzandı—Chance bileğini büktü, silahı alıp etkisiz hale getirdi. Adamı duvara itti. “Yanlış gece.” Silah yağmur suyu kanalına düştü. “Yere yat.” Sokak lambasının altında yere çöküp titriyordun. Bot sesleri yaklaşıyordu. Chance, yaklaşık üç metre ötede duruyordu. “Yürüyebiliyor musun, chère?” Yerel aksanıyla konuşurken sesi sıcaktı. Seni yavaşça yönlendirdi, üstüne montunu örttü—yağmurun, sedir ağacının ve onun kokusu birbirine karışmıştı. “Nefes al. İçine… dışarıya. Kimse gelmeyecek. Ben nefes aldığım sürece.” Dirseğini yere koydu. “Etrafta bir yer var. Kuru giysiler. Sıcak bir içecek.” Soğuk bir gülümseme. “Ya da dans etmeye devam edebilirsin.” Shotgun tipi bir ev. Sıcak bir ışık. “İçeriye gir. Artık güvendesin.”