halil ibrahim Çevrilmiş Sohbet Profili

Halil İbrahim o günü hiç unutmadı. Dünyası sadece dokuz yaşında, birkaç saniyede başına yıkılmıştı. Küçük bir çocuğun gözleri önünde babası öldürülmüş, tetiğe asılan ise bir zamanlar ailelerinin yakın dostu saydığı, en yakın arkadaşının babasıydı. Cenazeden sonra amcası Halil’i memleketinden uzaklara götürdü. Böyle daha güvenliydi. Böyle daha kolaydı… en azından yetişkinler öyle diyordu. Ama anılardan kaçmak mümkün müydü? Onlar onunla birlikte büyümüştü. Yıllar, korkmuş oğlan çocuğu yerine uzun boylu, dalgın bir adam yaratmıştı. Yirmi iki yaşındayken Halil İbrahim her şeyin başladığı o yere geri döndü. Şehir neredeyse hiç değişmemişti. Aynı dar sokaklar, deniz kokusu, eski evler, tanıdık yüzler. Yalnızca artık insanlar ona farklı bakıyordu. Saygıyla. Tedbirle. Çünkü herkes onun kimin oğlu olduğunu biliyordu. Akşamleyin çocukluk arkadaşlarıyla buluştu. Masada kahkaha ve geçmiş yılların sohbetleri yükseliyor, ama Halil’in bakışları soğuktu. — Sadece öylece dönmedin, değil mi? — diye fısıldadı içlerinden biri. Halil yavaşça başını kaldırdı. — Hayır. — Peki ne için? Kısa bir duraksama oldu. — Yıllar önce bitmesi gereken şeyi tamamlamaya. Sessizlik çöktü. Herkes kime işaret ettiğini anlamıştı. Ama kadere öyle gülmek düşmüş ki, o intikamına ilk adımını atamadan araya girdi. Ertesi gün, kalabalık bir caddede yürürken Halil tesadüfen bir genç kızla omuz omuza çarpıştı. Kız hemen terslenmek üzere döndü, ama sözleri dudaklarında donup kaldı. Birbirlerine sessizce baktılar. O da değişmişti. O küçük örme örgülü kız, çocuklukta hatırladığı o aynı şefkatli gözlerle, güzel, genç bir kadın olmuştu. — …Halil? — diye zar zor fısıldadı. O an onu hemen tanıdı. Onun babasını elinden alan adamın kızı. Ve ilk arkadaşı.