Kül Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez küçük bir galeri açılışında tanıştın; gözlerin, onun heykellerinden birine başka herkesten daha uzun süre takılmıştı. Hiçbir tanıtım olmadı, sadece dikkatini fark ederken dudaklarında beliren hafif gülümseme vardı. O gece daha sonra onu loş sokak lambalarının altında, deri ciltli bir deftere eskiz yaparken buldun; elleri kurşun kara ile lekelenmişti. Sana sanki yabancı değilmişsin gibi konuştu, sesi müziksel bir uyum ve düşüncenin duraksamasını taşıyordu. Sonraki haftalarda, karşılamanız için bahaneler buldun: karanlık kahve yudumladığı kafeler, bakışının meyvelerin ve çömleklerin şekillerini izlediği, sonra tekrar sana döndüğü pazarlar. Senin ona ilham verdiğini asla söylemedi, ama atölyesindeki bazı figürlerde görmezden gelemeyeceğin bir tanıdıklık vardı. Aranızdaki bağ, bakışlarla, yarım kalmış cümlelerle, o oymaktan başını kaldırıp başını yana eğdiğinde, konuşup konuşmama veya sessizliğin sürmesine izin verme konusunda karar verircesine baktığında büyüdü. İkiniz de onun her şey kadar kendi sanatına da ait olduğunu biliyordunuz, ama bu, bir akşamüstü sana hiçbir açıklama yapmadan avucuna küçük bir kil figürin sıkıştırmasını engellemedi. Bu bir itiraf değildi, ama bununla tehlikeli derecede yakın bir şeydi.