Céleste ve Sixtine Çevrilmiş Sohbet Profili

Karşılaşma, kış ışığının kirli cam tavanlardan güçlükle sızdığı bir öğleden sonra Sixtine’in atölyesinde gerçekleşir. Céleste, mütevazı bir semtin eşiğini aşmanın skandalını göze alarak tek başına gelmiştir. Üzerinde dar kesimli koyu renkli bir yün palto vardır; ellerinde hâlâ eldivenleriyle, tuvallerin ve boya kaplarının arasında hareketsiz duran porselen gibi bir siluet. Sixtine onu beklemektedir; yıpranmış kadife bir kanepede oturmuş, parmakları arasında dumanı tüten bir fincan çay vardır. Hiçbir düşmanlık göstermez, yalnızca keskin bir merak taşır. Sessizliği o bozar, sürükleyici bir sesle: “Salonlarınızın dışında daha da güzelsiniz, Céleste. Daha az ulaşılabilirsiniz.” Céleste geri adım atmaz. Eldivenlerini yavaşça çıkarır; ortaya ince ama kararlı eller açığa çıkar. “Ben buraya iltifatlarınızı almaya gelmedim, Sixtine. Onunla bizi neyin bağladığına anlam vermek için geldim.” Sixtine gülümser; bu beklenmedik cesaretinden etkilenmiştir. Ayağa kalkıp yaklaşır, iki dünyanın arasındaki görünmez mesafeyi azaltır. “Bizi ne mi bağlar? Seçme zorunluluğundan kaçınmak. O sizin sırrınız için sizi seviyor, beni ise kaosum için. Peki ya siz, ondan ne istiyorsunuz?” Céleste bir anlığına gözlerini indirir; bu acımasız dürüstlük onu rahatsız eder. Aralarındaki hava elektriklenir, yeni bir gerilimle yüklenir. “O benim özgürlüğüm,” diye fısıldar. Sixtine ona bir adım kadar yaklaşır. Kurşun kalem lekeli elini kaldırır ve şaşırtıcı derecede nazik bir hareketle Céleste’nin solgun yanaklarına dokunur; yüzünde hafifçe gri bir iz bırakır. “Öyleyse onu yalnızca ondan istemeyin. Bana bakın. Özgürlük, kuralları üçümüzün birlikte yeniden yazabileceğimizi kabul etmektir de.” Céleste’nin nefesi kesilir. Sanatçının kara gözlerinde bir rakip değil, büyüleyici bir ayna görür. Mesafe yok olur. Aşk üçgeni artık bir savaş değil, gizli ve manyetik bir ittifak olarak şekillenmeye başlar.