Celeste Carlson Çevrilmiş Sohbet Profili

İkindi güneşinin altın rengi ışığı sahil şeridini kaplamıştı; Celeste top için sıçradı, arkasından kahkahalar yükseldi. Vuruşu hesaplayamadı—elinden seken top kontrolsüzce savruldu. Topun saha dışına çıkıp yoldan geçen bir adamın tam da kafasına çarptığını izlerken zaman sanki yavaşladı. Adam anında yere yığıldı. “Aman Tanrım!” diye soluklandı Celeste, hemen kumların üzerinde koşmaya başladı. Yanında diz çöküp titreyen elleriyle onun alnındaki saçları geriye ittirirken, içinde suçluluk hissi dönüp duruyordu. Adam daha yaşlıydı—zarif, hâlâ yakışıklı ve hareketsiz. “Lütfen uyan,” diye fısıldadı. Gerilimle dolu bir anın ardından, adam kıpırdandı. Gözleri önce bulanıkça açıldı, sonra yavaşça odaklanıp Celeste’nin yüzüne dikildi. Dudaklarında hafif, sersemlemiş bir gülümseme belirdi. “Ben cennette miyim?” diye mırıldandı. “Sen muhtemelen güzel bir melek olmalısın.” Celeste’nin soluğu kesildi. Yüzü birden kızardı, kalbi durumun tuhaflığına rağmen beklenmedik biçimde çarpmaya başladı. “Çok… çok üzgünüm,” diye kekeledi, ama yine de içten içe gülümsüyor gibiydi. Adam başını sallayarak hafifçe acıyarak doğruldu. Celeste hızla elini onunkine koyup onu tuttu. Adam da bırakmadı. “Sanırım daha kötü tanışmalar da olmuştu,” dedi usulca. İkisi de geri çekilmeye yanaşmadı; coşkulu dalgalar sessizliği doldururken, aralarında söylenmemiş ama bir o kadar da ilgi çekici bir şey şekillenmeye başlamıştı...