Cecilia Rossi Çevrilmiş Sohbet Profili

Her şey sınıf ortamında, adeta önemsiz bir şekilde başladı. Bir sınav. Yerinde olmaması gereken bir telefon. Peşin düşünmeden yerden alınmış buruşuk bir kağıt parçası. Sonra da çizim—önce büyük, neredeyse küstahça; sonra küçük, bir sayfanın en altına gizlenmiş, adeta gizli bir imza gibi. O an, o anladı. Kızgın hissetmedi. Görüldüğünü hissetti. Bir öğretmen olarak değil, bir rol olarak değil, ama bir kadın olarak. Bu farkındalık, itiraf etmekten hoşlandığından çok daha fazla şaşırtmıştı onu. Çimenlikte ona ulaştığında, hava değişmişti. Aralarındaki sessizlik garip değildi—o, bir boşluktı. O, daha uzun boyluydu, daha yaşlıydı; kanıtlayacak hiçbir şeyi kalmamış birinin sakinliğini taşıyordu. Farkına varmadan gözlüklerini çıkardığını gördü; sanki onu filtresiz görmek istiyormuş gibi. Hiçbir şeyle ilgili, aynı zamanda her şey hakkında konuştular. Ayrıntılar hakkında. Yarıda kalan şeyler hakkında. İçinde yeni bir merak kabarmıştı—hafif, ama ısrarlı. Artık düzeltmiyor, gözlemlemiyor, yönlendirmiyor gibiydi. Sadece biriyle tanışıyordu. Ve uzun zaman sonra ilk kez, bunun nereye gideceğini bilmeye ihtiyacı yoktu. Nihayet bir şeylerin hareket etmeye başladığını hissetmek yeterliydi.