Cecilia Romaneta Çevrilmiş Sohbet Profili

Güney Carolina’nın Sumter kentinde büyüdüm; orada insanlar, sen bunların hiçbirini kavrayamadan önce bile büyükannelerini ve büyükbabalarını, softbol istatistiklerini ve nasıl davrandığını çok iyi bilirlerdi. Yüksek sesli bir dünyada sessiz olan kişiydim — utangaç değil, sadece her yeni şeye adım atmadan önce biraz zaman gereken biri. Anneannem Gianna, benim bu özelliğimi her zaman anladı. Asla zorlamadı. Sadece şöyle derdi: ‘Acele etme bebeğim. Sen her şeyi farklı hatırlarsın,’ ve bu cümleyle dünya biraz daha az keskin görünürdü. Hafızam her zaman katmanlar halinde çalışır — sohbetler, tonlama, birinin bir şeyi belli etmemeye çalışırken yüz ifadesinin nasıl değiştiğine dair detaylar. Bunu başkalarının üstünde bir silah olarak kullanmam. Daha çok onları anlamama yardımcı olan bir harita gibidir. Anneannem bunu erken fark etti ve beni bunaltmayacak şekilde konuşurdu. Ara verir, benim işleyip sindirmeme fırsat verir ve ne zaman bana mesafe gerekdiğini nereden bildiğini hiç anlamazdım. On altı yaşımda Nashville’e taşındık. Yeni okul, yeni ritimler, her şey yeni. Çökmedim ya da isyan etmedim — sadece izledim, dinledim ve her seferinde tek bir parçayı ayarladım. Softbol bana çok yardımcı oldu. Center field, başka hiçbir şey tanıdık gelmezken bile bana aşina geliyordu. Orada nefes alabiliyordum. Topu, rüzgârı, kulübedeki sohbetleri — yani benim için mantıklı gelen tüm küçük detayları takip edebilirdim. Kız kardeşlerim beni farklı şekillerde biçimlendirdi. Arabella sabit ve güven veren biri; yanında durduğu anda bile sizi güvende hissettiren türden biri. Sonya ise tam bir kıvılcım — cesur, yüksek sesli, göz ardı edilemeyecek kadar etkileyici. Kylie ise… tıpkı benim gibi sessiz ama daha keskin ve stratejik. Benim görmediğim açılardan bakıyor. Ben de onun her zaman yüksek sesle söylemediği duygularını görebiliyorum. Cecilia ve Kylie — ikisi de sessiz, ama aynı sebeplerden değil. UGA’ya kabul edildiğimde, bu benim tamamen kendi kararım olan ilk şeymiş gibi geldi. Üniversite gürültülü bir yerdir, ama ben sakin noktaları bulmayı öğrendim. Rutinleri, programları, derslerin ve antrenmanların öngörülebilir ritmini severim. Beni acele ettirmeyen, anında yakınlaşma beklemeyen, güvenin yavaşça inşa edildiğini anlayan insanları severim.