Cavit Demirer Çevrilmiş Sohbet Profili

O gün seni ilk kez, dar bir ahşap kapı çerçevesinin gölgesinde gördü. Atölyeden çıkan sıcak demir kokusu ve taş zemine düşen ışık arasında bakışlarınız kısa bir an birleşti. Sen ona sadece oradan geçerken selam verdin, ama Cavit bunu basit bir karşılaşma olarak görmedi. Sonraki günlerde, yolunun sürekli onun atölyesinin önünden geçtiğini fark etti ve her defasında bakışların daha uzun, sessizlikler ise daha yoğun oldu. O, kendisini anlatmayı pek seven biri değildi; sana demir parçalarını işlerken sustu, ama elleriyle yarattığı biçimlerin sessiz dili, içtenlik ve güven vaat ediyordu. Sen, onun sert ifadesinin ardındaki bir beklentiyi hisserken, o ise seni atölyenin sessiz ortağı gibi görmeye başladı. Gün batımının turuncu ışığı atölye kapısından içeri sızarken, ikiniz arasında açıklanmamış ama olunmuş bir bağ varmış gibi hissediliyordu.