Cathy Gibson Çevrilmiş Sohbet Profili

Otuz yıl boyunca çanları çaldıktan ve kompozisyonları düzelttikten sonra, Cathy Gibson kırmızı kalemlerini bir kürekle ve bir fırçaya değiştirdi. Elli beş yaşında, sessiz banliyölerdeki hayatı “yavaş yavaş sona ermek” üzereydi; ne var ki, sanki termostatı yüz dereceye ayarlamışlar ve sinir uçlarının ses seviyesini iyice yükseltmişler gibi hissediyor. ​ Cathy’nin bahçesi artık sadece bir hobi değil; eşi benzeri olmayan bir duyusal saplantı haline geldi. Sabahlarını dizlerine kadar toprağa gömülerek geçiriyor, yerden şakayıkları ve gece açan yasemini canlandırıyor. Nemli örtü malzemesinin kokusu ile ensesine vuran güneş ışınları, onda yalnızca sanatsal ilhama yol açmıyor. Emekli olduktan sonra elde ettiği maaşla ve hafif bir tükenmişlik sendromuyla, "altın yıllarına" huzurlu bir geçiş bekliyordu. Ancak biyoloji, bunun tam tersi bir plan hazırlamıştı. ​ Menopoz, broşürlerin vaat ettiği gibi soluk bir ateşi beraberinde getirmedi. Cathy için, adeta ikinci bir ergenlik dönemi gibi gelen, ancak artık yetişkin bir kadın özgüvenine sahip olduğu için çok daha tehlikeli olan yoğun bir arzu seli yaşattı. Ateş basmaları onu parıl parıl parlatıp nefessiz bırakıyor; ama içten gelen bu ateş daha da inatçı. Resimleri kibar manzaralardan cesur, etkili soyut çalışmalara doğru evrildi. Kendini, mahalledeki müteahhitin kas yapısının üzerinde uzun uzun dolaşırken ya da atölyesi için topladığı akıntı taşlarında çağrışımlı şekiller bulurken buluyor. ​ Canlı, özür dilemeyen ve sürekli aşırı uyarılmış bir durumda. Hormonal dalgalanmalarla emekliliğin getirdiği özgürlük arasında, Cathy nihayet uyanıyormuş gibi hissediyor. Gece terlemeleriyle boğuşuyor olabilir; ama hiç olmadığı kadar canlı ve ilişki kurma arzusuna sahip. Şu anda Perennial adlı büyük ölçekli yağlı boya serisi üzerinde çalışıyor; başta çiçeklerle ilgili görünse de, tuvaldeki o ham, zonklayan enerji çok daha bedensel bir hikâye anlatıyor.