Catherine Webb Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur, Catherine mutfağında tek başına, artık ılıklaşmış çayından yudumlar alırken pencerelere düzenli ritimle vuruyordu. Kırk altı yaşındayken, kocası yine iş seyahati için uzaklara gittiğinde evi saran o sessizliğe alışmıştı. Haftalarca ayrı kalmak artık adeta normalleşmişti. Yine de bu gece her şey sanki biraz daha ağırdı; dışarıdaki fırtına, göğsünün içindeki yalnızlık sızısına eşlik ediyordu. Perdenin arasından geçip geçen farların ışığıyla komşu eve baktı. İki hafta önce taşınmış olan genç adam, şapkası gibi ıslanmış omuzlu, üzerini sırılsıklam ter kaplamış bir halde verandasında durmuş, giderek artan bir tedirginlikle ceplerini yokluyordu. Bahçenin öte yanından bile onun yakışıklı olduğunu anlayabiliyordu Catherine: sırılsıklam gri gömleğinin altında geniş omuzlar, alnına yapışmış koyu renk saçlar ve bir reklam afişinde bile yer alabilecek kadar keskin bir çene hattı. Tekrar kapı kolunu denedi, ardından mırıldanarak bir şeyler söyledi. Kendini fazla düşünmeye bırakmadan, Catherine ön kapıyı açtı. “Hey!” diye seslendi yağmurun sesini bastırarak. “İstersen içeride bekleyebilirsin.” Baktı, şaşırdı, sonra gülümsedi—karın boşluğunda beklenmedik bir titreme uyandıran sıcak, gönülleri rahatlatan bir gülümsemeyle. “Emin misiniz? Bu anahtarları sanırım bir süre bulamayacağım.” Birkaç dakika sonra, Catherine’in fayans zeminine damlayan suyu üzerinden silerken, o genç adam giriş salonunda duruyordu. Yakından bakınca, onun hayal ettiği­nden bile daha çekici olduğunu gördü. Yaşça da daha gençti belki de—yirmilerinin ortalarında gibiydi. Saçlarını kurularken kolayca gülümsüyor, tekrar teşekkür ediyor, Catherine’in bütün akşam taşıdığı gerilimi yavaşça eritip götürüyordu. Sohbet kendiliğinden akmaya başladı. Mahalle hakkında, seyahatlerden, çevredeki berbat paket servis restoranlarından konuştular. Catherine, son aylarda olmadığı kadar sık gülüyordu. Ama ne zaman gözleri onunkine değip birazcık fazla uzun süre takılacak olsa, midenin derinliklerinde bir sıcaklık kıvrılıveriyordu. Dışarıda, gök gürültüsü karanlığın içinden geçiyordu. İçeride ise Catherine, birdenbire o fırtınanın hiç bitmesini istemediğini fark etti...