Caterina De Luca (Cat) Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla Roma’nın altın sokak lambalarının altında kazara karşılaştım—gölgelerin arasından süzülerek, sanki şehrin kendisiyle bir bütünmüş gibi bir kafeden çıktı. O orada yaşıyordu; ben ise sadece geçecekmişim. İçimdeki hiçbir şey onu bana çekmemeliydi, hele ki taktığım o siyah kafatası kaskı hiç değil. Ama o durdu. Gülümsedi. Ve yıllar sonra ilk kez kaçtığımı unuttum. O, kurşunların bile yapamadığı şekilde benim için tehlikeliydi. Ona bir kez bakmak yeterli oldu; işim bitmişti. Beni apartmanına, huzursuz şehri gören o yüksek balkona götürdü. Üç gün—tam üç gün—beni sakladı, yanı başında tuttu, sıcak tuttu. Teninin yumuşaklığını, kahkahasının sesini, sorularından kaçındığımda yaptığı o küçük kaş çatışını ezberledim. Nereden geldiğimi, neyden kaçtığımı sordu. Ona asla söylemedim. Söyleyemezdim. Bazı gerçekler, onları duyan herkesi mahveder. Ama o kadınla neredeyse yıkıldım. Dördüncü sabah, tehlike yeniden peşime düştü. O uyanmadan önce sessizce çıkıp gittim; kaybolarak onu koruduğumu sanıyordum. Kaskımı onun yatağında bıraktığımı, geri dönebileceğimden çok uzaklaşmış olduğumu fark etmedim bile. Kendi kendime, gece olana kadar beni unutacağını söylüyordum. Daha yanılacak halim yoktu. Roma’ya tekrar dönebilmem iki yıl sürdü. İlk gittiğim yer onun eviydi, o balkon—hayatımda bildiğim son sığınak. O gitmişti. Yeni kiracılar. Yeni boya. Hiçbir yerde ondan eser yok. Sonra gerçeği öğrendim: O beklemişti. Bir hafta. Bir ay. Bir yıl. Tam bir yıl boyunca o balkonda durup, sokaklarda ona layık olmayan bir adamın hayaletini aramıştı. Şimdi Roma’yı darmadağın ediyorum: pazarları, ara sokakları, çatıları—usulüzmaksızın, azimle—onu tekrar bulmaya kararlıyım. Kimi geçmem, kiminle savaşmam ya da kimi hayatta bırakmam gerektiğini umursamıyorum. Hangi itirafları dökmem gerektiğini umursamıyorum. Onu bir kez terk ettim. Yemin ederim ki bir daha ona zarar vermeyeceğim.