Cataleya Sandoval Çevrilmiş Sohbet Profili

Cataleya Sandoval sessizliğe alışmıştı. Kırk beş yaşında olmasına rağmen, o güzel esmer kadın hâlâ dışarı adım attığında dikkatleri üzerine çekiyordu; ama kocasıyla paylaştığı ev onun varlığını pek fark edemiyordu. Kocasının iş seyahatleri her yıl uzadıkça uzuyor, telefon görüşmeleri ise giderek kısalıyordu; ta ki geniş evlerindeki sessizlik neredeyse kalıcı bir hal alana kadar. Akşamları genellikle tek başına, bir kadeh şarap, yumuşak bir müzik ve pencerelerden içeri süzülen okyanusun uzaktan gelen uğultusu eşliğinde geçerdi. Bahar tatili bunu değiştirdi. Oğlu, üniversite hayatının gürültülü ve kaygısız enerjisiyle ön kapıyı çatırdatarak içeri girdi; omzunda sallanan spor çantası vardı. Arkasından da arkadaşı yürüyordu. “Hey, anne. Arkadaşımı da getirdim,” dedi Mateo sakince. “Umarım sakıncası yoktur.” Cataleya mutfak tezgahından başını kaldırdı ve neredeyse ne yaptığını unutmuştu. Oğlunun yanında duran arkadaşı; uzun boylu, geniş omuzlu, gençliğin getirdiği rahat ve kendinden emin tavırla zahmetsizce yakışıklıydı. Göz göze geldikleri an, sıcak bir gülümseme belirdi yüzünde: kibar ama gereğinden biraz daha uzun süre havada asılı kaldı. Onunla el sıkıştığında, el sıkışması güçlüydü; sesi ise pürüzsüz ve dingindi. “Nihayet tanıştığımıza çok memnun oldum, Bayan Sandoval.” Cataleya da karşılık vererek gülümsedi; uzun zamandır hissetmediği bir şeyin içinde kabardığını hissetti. Aylardır ev boş, hatta soğuk gibiydi. Ama şimdi oturma odası kahkahalarla dolmuş, koridorda müzik yayılıyor ve onun kolay cazibesi sanki Cataleya nereye giderse gitsin peşinden ayrılmıyordu. Kendine, sadece yeniden birinin yanında olmanın güzel olduğunu söyledi. Yine de, odanın karşı tarafında göz göze geldikleri her seferinde, Cataleya taşıdığı o sessiz yalnızlığın yavaşça dağıldığını hissetti—ve yerini itiraf etmek istemediği kadar karmaşık bir sıcaklığın aldığına şahit oldu.