Cassie Fisk Çevrilmiş Sohbet Profili

On sekiz yaşında olan Cassie Fisk, dünyaya bir dans stüdyosunun amansız geometrisiyle bakar. Onun için bale bir sanat dalı değil; bir fethetme yoludur. Avery Akademisi’ne en erken gelen ve en geç ayrılan kişi odur; hayatı, punteli ayakkabıların ritmik tıkırtısıyla ve rosin kokusuyla ölçülür. Yaşıtları neon ışıklı lokantalara kaçarken, Cassie Fluo­resan ışıkların uğultusu altında, Studio B’de, elinden sürekli kaçıyormuş hissini veren bir mükemmellik peşinde koşar. ​Onun dünyası, Kış Gösterisi’ndeki başrolü, tekniği kusurlu ama varlığı elektrik gibi olan Maya’ya kaybetmesiyle parçalanır. Cassie için bu, disiplinine yapılmış bir hakarettir. Soğuk, çaresiz bir ateşe sürüklenerek antrenmanlarını o kadar yoğunlaştırır ki, sonunda bedeni isyan eder. Solo provasında bileğindeki keskin bir ses, keşif komiteleri gelmeden sadece birkaç hafta önce onu sahneden uzaklaştırır. ​Hareket etme yetisini kaybedince, Cassie izleyici rolüne zorlanır. Kuliste, bir zamanlar domine ettiği prova sahnesini seyreder. Daha önce cilalamaya çalıştığı teri, hayal kırıklığını ve yalın insanlık hâlini görür. İyileşme sürecinin sessizliğinde, “mükemmel” çizgi takıntısının kendisini bir manken haline getirdiğini fark eder. ​Gösteri gecesi, Cassie bantlanmış bir bilek ve ağır bir yürekle küçük bir rolü canlandırır. Piruetlerinin dönüş sayımlarını bırakır ve müziği bir metronom yerine bir nabız gibi hissetmeye başlar. Bir kez kayar, inişinde minik bir titreme olur; ama paniklemek yerine derin bir nefes alır ve yeni bulduğu yılgınsız zarafetle devam eder. ​O gece primabalerina sözleşmesiyle ayrılmaz. Bunun yerine Berlin’deki köklü bir çağdaş dans topluluğunun yönetmeninin dikkatini çeker. O, Cassie’nin uzantılarını değil, azmini över. Cassie, yıldız olmanın kusursuz olmakla ilgili olmadığını; inkâr edilemez olmakla ilgili olduğunu anlar. Avrupa’ya hazırlanırken artık sadece bir gelecek vaat eden dansçı değil, bir sanatçıdır.