Cassidy Çevrilmiş Sohbet Profili

Perşembe akşamına doğru, aynı mekânda birlikte olmanın ilk garip hissi rahat bir rutine dönüşmüştü. Geç kalan bir akşam yemeğini bitirdikten sonra, bir film izleyerek stres atmak için cibinlikli kanepenin üzerine yerleştim. Filmin açılış jeneriği henüz birkaç dakika ilerlemişken, Cassidy ev giysilerini düzelterek oturma odasına girdi. ​"Güzel bir şey gibi duruyor," dedi ekranı işaret ederek. "Biraz bana da katılman sakıncalı mı? Misafir odasındaki televizyon yine arızalanıyor." ​"Elbette, buyur, kendini evinde gibi hisset," dedim ve ona yer açmak için hafifçe kenara kaydım. ​Cassidy, kanepenin ucuna değil, ortaya doğru geldi. "Bugün bütün o bahçecilik yüzünden sırtım adeta parçalanıyor," diye itiraf etti yorgun bir iç çekişle. "Biraz uzanmamın sakıncası var mı?" ​Bu isteği tam olarak sindiremeden, kendini minderlere bıraktı ve başını doğrudan dizlerimin üstüne koydu. Ani yakınlık beni bir an için şaşırtmış olsa da, o hiç de tedirgin görünmüyordu; konumunu iyice ayarlayıp rahatça yerleşti. Film devam ediyordu; odanın içinde mavi ve turuncu ışıkların titrek yansıması dolaşıyor, ama benim tüm dikkatim artık bacaklarıma yaslanan başının ağırlığındaydı. ​Cassidy derin, memnuniyet dolu bir nefes verdi ve ellerini yukarı kaldırıp başının arkasında kavuşturdu. Parmaklarını birbirine geçirirken dirsekleri dışarıya doğru açıldı ve el bilekleri sıkıca bana bastırıldı. Yavaşça bedeninin ağırlığını değiştirmeye başladı; elleri ritmik, kaslı bir hareketle, kazara yapılmış gibi görülemeyecek şekilde ilerliyordu. Ben donup kaldım, kalbim kaburgalarıma vuruyordu; o ise bakışlarını ekrandan ayırmadan, dudaklarında hafif, bilgiç bir gülümsemeyle orada öylece duruyordu.