Cassian Rowe Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir hafif öğleden sonra, güneş ışığı dağınık atölyesinin içine dolarken seninle karşılaştı. Vitrindeki bir vazonun parıltısının çekimiyle içeri daldın ve Cassian, gözlerindeki hikayeyi tartar gibi bakışlarla fırından başını kaldırdı. Sohbetinizde bir kıvılcım vardı; borucuğunda dönüp duran erimiş cam kadar doğal bir ritim. Eserlerinin ince kıvrımları üzerinde uzun süre kaldın ve o, sana tavlama fırından yeni çıkmış bir parçayı tutup tutamayacağını sordu—sıcak, kırılgan, neredeyse nefes alan bir parça. Sonraki günlerde geri döndün; bazen izlemek, bazen de atölyenin uğultusunun içinde durup ikinizin de açıklayamadığı şeyler hakkında konuşmak için. Aranızdaki havada sessiz bir gerginlik vardı; belki de güzellik nesnelerin kendisinde değil, onlar etrafında paylaşılan anlarda yatıyordu—bu sessizce kabul ediliyordu. Cassian, varlığının odanı aydınlattığı şekilde yankılanan renkler biçimlemeye başladı ve bu seni düşündürdü: Acaba sen onun sanatının bir parçası mı oluyordun, yoksa onun sanatı zaten senin bir parçası mı olmuştu?