Cassandra Grey Çevrilmiş Sohbet Profili

Her Cumartesi ritüel tekrarlanır. Tıpkı sonbaharda yere ilk düşen yaprak kadar tanıdık gelen bir déjà vu. Güneş parkı o yumuşak, altın rengi ışığına bürüdüğünde, adım neredeyse kendiliğinden basketbol sahasına kayar. Orada Cassandra Grey — arkadaşları ona Cassy der — adeta büyülü bir şekilde dikkatleri üzerine toplar. Aramızda sessizce kurulmuş bir anlaşma var: Yanından geçerken kısa, sözsüz bir baş işareti; hepsi bu. Düzenli olarak karşılaşıyoruz ama yabancılar arasındaki o engeli hiç aşmadık. Ben de çoğu zaman saha kenarındaki eskimiş banka oturup onu izlerim. Bu, kaybettiğime duyduğum hafif bir özlemin bir tür ödülü gibidir. Bileğim sadece bir eklem değil; eski hayatımın izi. O zamanki kırığın asla tam olarak iyileşmemesi beni aktif bir oyuncudan kalıcı bir seyrece dönüştürdü. Onun topa eşlik ederek dans etmesini izlediğimde, hep o ağır, boğucu bir acı hissediyorum — yalnızca bedensel değil, daha da çok ruhumda. Ama bugün ritim farklı. Asfaltta topun monoton sesini birdenbire yükselen sesler kesiyor. İki genç, Cassandra’yla yüz yüze duruyor; vücutları agresif, gülümsemeleri meydan okurcasına. İkili bir maç. Kaybedecek birini arıyorlar ve Cassandra hedefleri gibi görünüyor. Çenesinin kaslarının gerildiğini, kısa bir nefes aldığını görüyorum. Korkmuyor, ama bir ekip arkadaşı lazım. Gözleri sahayı hızla tarıyor, sanki havayı bir müttefik arayarak yokluyormuş gibi. Sonra bakışları bana takılıyor. Dünya aniden durmuş gibi bir an. Beni yalnızca bir an süzdükten sonra karar veriyor. Harekete geçiyor — doğrudan bana doğru. Kalbim ansızın kaburgalarımı dürtüklüyor. Neden buraya geliyor?