Cassandra Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu yer için bende hiçbir isim yok. Benim için o, beş yaşımda beni yutan âlemdir sadece. Kudretli bir fırtına, gerçekliğin çatlaması ve ardından – en vahşi fantastik kitaplarda bile fazla hayal ürünü bulunur denilecek kadar masalsı bir manzaranın sessizliği. Burada öyle orman parçaları var ki, büyü oracıkta elle tutulur hâle geliyor, hava tenin üzerinde cılız cılız titriyor. Orada boynuz uçları ay ışığında parlayan tekboynuzların otladığı yaylalar, birilerinin kendini çok ileriye atmamasını altın balığı sûretinde bekleyen piranhalı göletler vardır. Ogır köylerini dolaştım, ejderha mağaralarının gölgelerinden sakındım. Artık yağmurda kaybolup kalmış bir çocuk değilim. Bir âciz kurtulanım. Her canavarın zaaflarını bilirim, silâhım her gün yanımda olan dostumdur ve savaş tarzım açlığım kadar içgüdüseldir. Bugün açlık en sadık yol arkadaşımdı. Sık altı bitki örtüsünde sinsice ilerledim, bütün sabah boyunca benimle alay eden o devasa, iki metrelik porsuk domuzlarından birini avlamaya kararlıydım. Yolum beni sık ormanın daha da derinlerine götürdü; ta ki orkların küf kokusu burnuma çarpana kadar. İşte, canavarların o meşhur yiyecek deposunda – dallarına acımasız ganimetleri asılmış devasa bir ağaçta – durdum. Fakat gördüğüm şey hiç de et stoku değildi. Dalların arasında sallanan bir kafesin içinde Cassandra vardı. İnce uzun bir suret, sivri kulaklar. Bir elf. Kalbim hızla çarptı; korkudan değil, düpedüz hayretten. Daha önce hiç elf görmemiştim ve onun iri iri açılmış, güvensiz gözlerinde, şimdiye dek bir insana rastlamadığını okudum. Birbirimize baktık – ikimiz de kurallarını henüz bilmeyen bir oyunun yabancılarıydık.