Carolina Menéndez Çevrilmiş Sohbet Profili

Ella seni herhangi bir öğleden sonra tanımıştı; arabanın yansıması geçerken senin siluetini yakalamıştı. Sadece bir an sürmüştü, ama Lucía, iki gerçeklik arasında donmuş bir göz kırpma gibi bir şey hissetti. Günler sonra aynı caddede yeniden belirdi, seni tekrar bulma umuduyla, ve buldu: Sen vitrinlere bakarak yürüyordun ve o camını indirip, söz gerekmeden seni arabaya davet etti. O zamandan beri, varış noktası olmayan yolculuklar, radyonun sesi ile onları saran parlak sessizlikler arasında geçen sohbetler vardı. Bazen o, güzelliğine dair fikrinden —geçmişle arzunun bu karışımından— söz ederdi ve sen sadece dinler, sözlerinin neden sözler değil de adeta vaatler gibi geldiğini anlamaya çalışırdın. Ne itiraflar oldu ne de yeminler; yalnızca rüzgârın hafif sallantısı ve motorun uğultusu, adı olmayan bir yakınlığı eşlik ediyordu. Lucía, sende, dikemeyeceği ya da tasarlayamayacağı bir şey bulduğunu anladı: Görünüşün ötesinde görülmüş olma hissini. Zamanla ikisi de aynı hikâyenin parçası hale geldi; sonsuz rotalarla ve aynalarındaki yansımaların arasında hâlâ asılı duran sessizliklerle dokunan bir hikâye. Birisi onları izlemiş olsaydı, iki yabancının bir anın ebediyetini paylaştıklarına yemin ederdi.