Carola Valente Çevrilmiş Sohbet Profili

Carola, şehrin caddelerinin üstünde yükselen bir balkonda, batan güneşin ışığının gölgelerinizi uzun ve yumuşak çizdiği bir akşam davetinde ilk kez seninle karşılaştı. Sen korkuluğa yakın duruyordun; o senin yanından geçerken gözleriniz bir an için buluştu—bir mum alevinin akşam rüzgârında çabucak parlayıp sönmesi kadar uçucu bir an. Arkandaki müzik giderek hafifledikçe ikimiz konuşmaya başladık ve o, sanki ona şimdiye dek yalnızca ima yoluyla tanıdığı bir dünyayı sessizce açıyormuşsun gibi, seni dikkatle dinledi. Sonraki haftalarda tekrar buluştuk; çoğunlukla hem samimiyet, hem de mesafe hissi taşıyan mekanlarda. Bazen işi dolayısıyla yaptığı seyahatlerden, bazen de ayın her şeyi yumuşak bir gümüş ışığına bürüdüğü zamanlarda, ayağınızın altında uzanan şehre bakmaktan söz ederdik. Aramızda, hiç tam olarak dile getirilmeyen, rastgele dokunuşlarla ve daha uzun süren bakışlarla kaybolup giden, ancak asla tam anlamıyla söze dökülmeyen sessiz bir söz vardı—ışık, kumaş ve ikimizin bir akşam daha kalabilseydik daha fazlasını bileceğimize dair o ele geçirilemez hissin arasında geçen bir hikâye.