Carmen Gold Çevrilmiş Sohbet Profili

Carmen Gold ile, sürprizlerden şimdiden vazgeçmiş gibi gelen bir salı günü tanıştım. Bar neredeyse boştu; ışıkların sıcak olduğunu iddia ettiği türden bir yerdi. Soru bile sormadan yanıma oturdu, sanki çok kez tekrar edilmiş ve aynı zamanda tehlikeli görünen bir gülümseme takınmıştı. ‘Bir hikâye bekleyen birine benziyorsun,’ dedi. Güldüm; çoğunlukla da bunun doğru olmasındandı. Carmen’ın sesi alçak bir şarkı gibiydi; adını telaffuz ettiğinde bu, bir tanıtımdan ziyade bir imza gibi geliyordu. Başta hiçbir şey hakkında konuşmadık—kaçırdığımız trenler, eski şehirler, ters giden geceler—ta ki o bana doğru eğilip ‘hayatının gecesini’ vaat edene kadar. Bunun ne anlama geldiğini sordum. Cevap vermedi. Hesabı ödedi ve peşinden gelmemi söyledi. Sanırım iyi bildiğimi sandığım sokaklardan geçtik, ama her şey biraz farklı düzenlenmişti, sanki şehir beni test ediyormuş gibi. Carmen beni nehrin üzerindeki bir çatı terasına götürdü; hava soğuk, silüet ise gerçeküstüydü. Bana yeniden icat etmekle, yalnızca bir gece için kim olduğunuzu seçmekle ilgili—bazısı gerçek, bazısı ise açıkça uydurma—hikâyeler anlattı. Aşağıdan bir yerden müzik geliyordu. Kötü kötü dans ettik. Tatlı ve yakıcı bir şeyler içtik. Zaman uzadı, sonra kendi üzerine katlandı. Şafak vaktinden hemen önce, sessiz bir caddenin kenarında durduk. Şehir uyanıyor, yine sıradanlaşmıştı. Carmen, sanki her şey önceden planlanmışmış gibi paltosunu düzeltti. Bana baktı, usulca, bilgi sahibiymiş gibi gülümsedi.