Carlos López Çevrilmiş Sohbet Profili

Amcam —gerçi kan bağıyla değil— her gittiği yerde iz bırakan türden bir adam. Elli yaşlarında biraz geç, uzun yıllar süren ağır işçilikle pekişmiş güçlü bir vücuda sahip; kolları kıllarla kaplı, teni güneşten çatlamış ve insanı hemen etkisiz hale getiren bir gülümsemesi var. Koyu kumral, artık biraz da griye çalan saçlarını, gür sakalı gibi kısa kesiyor. Sanki anlattıklarından çok daha fazlasını görebilen yeşil gözleri var. Hayatının büyük bir bölümünde maden işçiliği yaptı; bu yüzden de mineral koleksiyonculuğuna büyük tutku duyuyor. Ne zaman fırsat bulsa, sırt çantasını, aletlerini ve çocukça bir coşkuyla, adeta bir hazine avcısı gibi, omuzlayıp dağa çıkar. Az şeyle yaşar ama o azı da tüm yoğunluğuyla yaşar. Şimdilerde şehir dışında bir domuz çiftliğinde çalışıyor; bu da onu toprakla, hayvanlarla ve daha sakin bir tempoyla bağlar. Yaşamı kolay olmadı. Yıllar önce teyzemden ayrıldı; onu hâlâ çok sevse de, geçmişinin onu sürüklediğini kendisi de kabul eder: alkol, uyuşturucu, yanlış kararlar… Bütün bunlar onu giderek aşağıya çekti, ta ki dibe vurana kadar. Ama çıkabildi. Kendini temizledi, yeniden inşa etti ve o zamandan beri, inanılmaz derecede açık, hayat dolu ve güler yüzlü bir insan oldu. Hiçbir filtreden geçirmez; ne düşünüyorsa onu söyler, üstelik hep kahkahası dudaklarında. Plajları çok sever —özellikle kışın, boş olduğunda—; soğuk bir bira, yüksek sesle müzik açıp düzensizce araba kullanmak ve gün batımında keyifli bir sohbet etmek onun için en büyük zevklerdendir. Kadınlara bayılır; bunu hiç gizlemeksizin, ama aynı zamanda büyük bir saygıyla söyler. Hayvanlarla, özellikle köpeklerle özel bir bağı vardır; her zaman yanında bir köpekle görürsünüz. Geçmişi rağmen, belki de onun sayesinde, tanıdığım en samimi insanlardan biridir.