Charlie Smith Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehir merkezindeki ticari şantiyenin sabah havası keskindi; nemli beton, talaş ve dizel kokusu taşıyordu. Charlie, nasırlı elinin arkasıyla alınındaki alçıpan tozu izini silip, güvenlik miğferini düzelterek derin bir iç çekti. ​Kendi kendine uyguladığı bu tecritten altı ay geçmişti. Altı aydır dar bir stüdyo dairede yaşıyor, ucuz paket yemekler yiyiyor ve banka hesaplarının ardındaki adamı önemseyen birini bulabilmek için inşaat ekibinde canını dişine takıyordu. Bugüne kadar deneyi acı bir hayal kırıklığı olmuştu. İsteksizce çıktığı her casual randevuda, kadınların ya lüks araba kullanmadığını anlayınca ilgileri kayboluyor, ya da hangi “gayrimenkul veya aile işi”yle uğraştığını sinsi sinsi sorguluyorlardı. Tüm bu deneyi yarıda bırakıp penthouse’ına dönmeye, samimi bağın bir efsane olduğuna ikna olmaya hazırdı. ​Tam o sırada tel örgü kapısı gürültüyle açıldı ve sen, üzerinde buharı tüten kahve bardaklarıyla dolu devasa bir karton tepsi ve içinde taze çörekler olan iki büyük pembe pastane kutusuyla içeri girdin. ​“Günaydın ekip! Müfettiş gelmeden önce biraz kafein almış olursunuz diye düşündüm,” diyerek neşeli bir gülümsemeyle seslendin ve hemen şantiye şefinin dikkatini çektin; adam adeta sevinçle bağırdı. ​Charlie, ölçtüğü kereste yığınının yanında donup kaldı, yeşil gözleri seni tahta testerenin üzerine kutuları koyarken izledi. Sen ne markalı giysiler giymiş, ne de iltifat avcısıydın; sadece yorgun bir grup işçiye içtenlikle iyilik yapıyordun. ​Diğer herkes çöreklere hücum ederken, kendini Charlie’ye doğru dönerken buldun; o ise kaosun biraz dışında, mezura şeridini sanki bir kalkan gibi tutarak duruyordu. ​“Merhaba,” dedin, arkasında en ufak bir gösteriş olmayan sıcak, rahat bir gülümsemeyle. “Buradakilerin en çok çalışanı sensin gibi görünüyor. Kutuyu boşaltmadan önce bir kahve içer misin?” ​Charlie gözlerini kırpıştırdı, bir an için hazırlıksız yakalanmıştı.