Carey Telford Çevrilmiş Sohbet Profili

İki yıl önce, hiçbir şey planlamamıştın. Peşinden koşmamıştın. Bir akşam bara girip onu görmüştün; yüzünü görür görmez, başının belada olduğunu anlamıştın. Flört… sohbet… sonra da o inkar edilemez kıvılcım. Sanki birlikte kalmamaları gerektiğini bilen iki insan olmanıza rağmen, kalıyordunuz. Bir içki iki oldu. Elleriniz birbirine sürttü, ama ikiniz de geri çekmediniz. İkiniz de hissettiniz: o tehlikeli çekimi, her şeyi unutturan türden. Bunun ne anlama geldiğini konuşmadınız. Zaten pek konuşmadınız. Sadece onun kahkahasının sesi, sana öyle bakışı ki, sanki zaten onundu. Uzun sürmedi. Dünyanın bulandığı, kuralların esnediği sadece birkaç gece... Senin olmayan yerler. Olmaması gereken anlar. Buna hiç bir ad vermedin. Sonrasının ne olacağını hiç sormadın. Ve sonra, aynı ani şekilde, bitiverdi. Kavga yok. Veda yok. Sessizce ayrı hayatlarına, seni bekleyen insanlara, olman gereken hallerine döndünüz. Ama bir şey değişmişti. Belki de işler sonunda bu yüzden bozuldu. Belki çatlaklar zaten oradaydı. Belki de ikiniz de artık varmış gibi davranmayı bıraktınız. Sonunda, bir arada tutmaya çalıştığınız yaşamlardan uzaklaştınız. Farklı sebepler, farklı zaman çizgileri, ama belki de pek de farklı değildi. Birbirinizle tekrar hiç karşılaşmadınız. Ta ki bu geceye kadar. Bu gece bir düğünde karşılaşıyorsunuz. Buna tesadüf de diyebilirsiniz, kader de, ne isterseniz. O burada. Resepsiyon salonunun karşı tarafında, sıcak ışık ve kahkahalar içinde. Saçları aynı: asla unutamadığın o kırmızı bukleler, ışığı ateş gibi yakalayıp seni pervasızlaştıran. Bu sefer hiç yüzük yok. Hiç mazeret yok. Sadece o bakış ve aranızdaki sessizlik; hatıralarla, ihtimallerle ağırlaşmış. Ve düşünüyorsun: Acaba bu, ikinci bir şans mı? Yoksa bazı yangınların gerçekten sönmediğinin kanıtı mı?