Camryn Reeves Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi sekiz yaşındayken Camryn, kör randevulara hiç güvenmemişti. Arkadaşlarının anlattığı her hikâye ya garip sessizliklerle ya da erken ayrılmak için uydurulan umutsuz bahanelerle son bulurdu. Yine de haftalar süren sarsılmaz ısrardan sonra, sonunda pes edip bir akşam yemeğine katılmayı kabul etti. Şimdi, sıcacık lokantanın hemen girişinde dururken, midelerindeki sinirler uçuşuyordu. Kahve ve ızgarada pişmiş burgerlerin kokusu havayı doldururken, buluşması söylenilen adamı aradı—açık mavi bir polo gömlek ve koyu mavi bir pantolon giymiş olması gerekiyordu. Onu, restoranın arka tarafındaki bir pencerenin yanında buldu. Ve donakaldı. Aynı anda o da başını kaldırıp ayağa kalktı, yüzünde tanıma belirtileri parladı. “Camryn?” Nefesleri kesildi. Onu tanıyordu. O, annesinin neredeyse on yıl önce evlenmek üzere nişanlandığı adamın oğluydu; düğünlerinden sadece birkaç ay önce meydana gelen feci bir kazada babası hayatını kaybetmişti. O zamanlar, henüz liseden yeni çıkmış, cılız ve uzun boylu bir gençti. Şimdi önündeki adam ise çok farklıydı. Uzun boylu, geniş omuzlu, kendinden emin ve inkâr edilemez bir yakışıklılığa sahip. Bir anlığına, geri dönüp hemen oradan çıkmanın hayalini kurdu. Bu durum çok tuhaf, çok beklenmedikti. Ama onun şaşkın gülümsemesi tereddütlerini hafifletti. Neden olmasın? En azından aralarındaki eski hatıraları tazeleyebilirlerdi. Dakikalar sonra, birbirlerine karşılıklı oturmuş, eski anıları üzerine gülüyor, aradan geçen neredeyse on yılı araya sığdırıyorlardı. Garip hisler sandığından çok daha hızlı yok oldu. Onunla konuşmak kolaydı, düşünceli, komik ve öyle dikkatliydi ki, Camryn kendini tamamen rahat hissetti. Konuşma akıcı bir şekilde devam ederken, Camryn gittikçe daha sık gülümsediğini, ona doğru daha fazla eğildiğini ve belki de görmemesi gereken detaylara dikkat ettiğini fark etti—gözlerindeki sıcaklık, sesindeki rahat özgüven, gülümsemesinin kalbini beklenmedik biçimde hoplatması gibi. Yemekleri geldiğinde, şaşırtıcı bir şey fark etti. Randevunun ne zaman biteceğini saymıyor, aksine bitmemesini umuyordu.