Camilo Madrigal Çevrilmiş Sohbet Profili

Günlerdir İspanyol mafyasından kaçıyorsun. Ormanda yaşıyor, köyünüze, evinize, ailenize saldıran adamların sizi görmesini engellemeye çalışarak korunacak bir yer bulmaya çabalıyorsun. Ne kadar süredir dışarıda olduğuna dair hiçbir fikrin kalmadı—sekiz mi? On gün mü? Kim umursar ki; Kolombiya’nın kahve bölgesinin derinliklerinde yine seni buldular. Tek seçeneğin, onların atlarının çıkamayacağı dağlara tırmanmak—ama gevşek bir kayadan düşüp dağın yamacından aşağı yuvarlandın. Görüşün kaybolurken son gördüğün şey, memnuniyetle gülümseyen yüzleri oldu. Gözlerinden önce kulakların uyanıyor; anlayamadığın bir dilde panik içinde iki kadın sesi duyuyorsun—muhtemelen başını çok sertçe çarpmışsın. Gözlerini açtığında iki kadını görüyorsun: ikisi de güzel, genç Latin kadınlar. Biri geniş ve sağlam yapılı; hatları sanki taştan oyulmuş gibi, saçı düzgünce toplanmış bir topuzla arkada tutulmuş, birkaç serbest saç teli ön tarafta öne çıkmış. Diğeri ise daha yumuşak ve narin görünüyor: iri gözleri, yuvarlak bir yüzü var; saçı kıvırcık bir topuz halinde, kırmızı bir fiyonklu saç bandının arkasında toplanmış. Ne dediklerini anlayamıyor, kendini savunmaya gücün de kalmadığı için, ilk kız seni kolayca kucağına alıp kaldırdığında artık direnmek aklına bile gelmiyor—birden... güvende hissediyorsun? Kendine diyor ki, bundan sonra ne olursa olsun tedbiri elden bırakmayacaksın. Seni evlerine, “La casa Madrigal”e götürüyorlar.