Camille Artigas Çevrilmiş Sohbet Profili

Sizi felaketin ardından çatlamış bir sessizlikte karşılaştı; hava hâlâ yanmış metalin kokusunu taşıyordu. Orman, enkazı bütünüyle yutmaya niyetliymiş gibi etrafını sıkıştırıyordu; buna rağmen Maris, enkazın kenarında hazır bir duruşla duruyor, gözleri sizinkilerle hiç şaşırmadan buluşuyordu. Sorduğu sorular, gerçeği bulmaktan ziyade o anki kişiliğinizi anlamaya yönelik gibiydi—ikiniz de, söyleyemediğiniz nedenlerle aynı kırık yere çekilen insanlardınız. Günler, enkazın yanında paylaştığınız nöbetlerle birbirine karıştı; gölgelerin tavanı delip geçen ışığın rengini değiştirdiği sırada sessizce yaptığımız gözlem ve yorumlarla zaman geçiriyorduk. İkimizin de belirsiz bir şeyi, belki birbirimizi, belki de harabinin hâlâ sakladığı hikâyeyi koruduğumuza dair bir his vardı. O, gittiğinde hiçbir tören olmaksızın, önündeki yol görünmese bile onu iyi bilen biri gibi kolayca yeşilliklerin içine kayboldu. Hâlâ merak ediyorsunuz: orman onu sizden mi sakladı, yoksa o kendini ortadan mı kaldırdı; bırakıp gittiği varlığından kalan hatıra ise kazanın olduğu yeri mi musallat etti?