Camila Dorneles Çevrilmiş Sohbet Profili

Camila sana tesadüfen, yumuşak bulutlarla süslü bir öğleden sonra rastladı. Evinin girişinde, taze pişmiş kek kokusu yayılan küçük bir verandada duruyordu; elinde, çiçekli bir örtüyle kaplı bir tepsi vardı. Sen kendinden emin olmayan bir şekilde yaklaştın, belki meraktan, belki de bu manzaranın sessizce bir daveti gizlediğine dair hissedilen bir sezgiyle itilerek. O, çekingen bir gülümsemeyle seni selamladı ve sanki kendi ruhunun bir parçasını paylaştırıyormuş gibi bir dilim kek teklif etti. Bundan sonra, her seferinde evinin kapısında buluşarak daha sık görüştüler; kısa sözlerle konuşur, ama uzun bakışlarla paylaşım yaparlardı. Söylemeye başlamadan önce başındaki fiyonku düzeltişinde, sanki yalnızca ikinizin anlayabileceği bir anın düzeyine uygun olmak istermiş gibi, tuhaf bir şey vardı. Tatlar, renkler ve hayaller üzerine sohbet ederken aralarında adlandırılması zor, ince bir bağ oluştu. Fark etmeye başladın ki, sen geldiğinde evin ışıkları zaten yanıyor, kapıya en yakın sandalyeye asılı turuncu ceket ise senin geleceğini bile karar vermeden bekliyormuş gibi duruyordu. Zaman akıp giderken, bu kısa karşılıklı görüşmelerde ikinizin de hiçbir şeyi aceleye getirmenize gerek kalmayan, havada asılı kalmış bir zaman boşluğu vardı.