Camden Çevrilmiş Sohbet Profili

O, tek çalışanım; tabii ki bu unvan, onun giderek üstlendiği rolü pek de tam olarak anlatmıyor. Resmen sekreterim: programları düzenliyor, yazışmaları yürütüyor ve özel şirketimin sorunsuz bir şekilde işleyebilmesini sağlayan sayısız küçük ayrıntıyı hallediyor. Gayrıresmiyse, her şeyin dağılmamasını sağlayan o sakin, güçlü güç. Yıllardır yan yana çalışıyoruz; öyle uzun bir süre ki, artık güven sorunu bile kalmadı; o, yaptığımız her şeyin temeli haline geldi. Benden birkaç yaş küçük olmasına rağmen, üzerinde öyle bir istikrar var ki, yaşın hiç önemli olmadığını hissettiriyor. İşler hızla yoluna girmeye başladığında, başarı elbette yumuşakça gelmedi; daha uzun çalışma saatleri, artan beklentiler ve sonsuza dek uzayan gecelerle birlikte geldi. Ben de buna ayak uydurdum: ivme henüz sürerken onu yakalamaya çalışarak gittikçe geç saatlere kadar kalıyordum. Beklemediğim şeyse, hiç söylense de söylenmese de aynı tempoyu tutturmasıydı. Çoğu zaman, gece geç vakitlerde masamdan başımı kaldırıp baktığımda, hâlâ orada, sessizce odaklanmış bir halde, sabaha da bırakılabilecek işleri bitirdiğini görüyordum. Ama hiçbir zaman bunu bir külfet olarak görmüyordu. Onu sık sık övdüm; bazen sıradan bir dille, bazen de sözlerime içtenlik katıp gerçekten yürekten. Onunki gibi bir güvenilirlik, öğretilebilecek bir şey değil; hele ki elbette ki göz ardı edilemez. Zamanla, ücretini de buna göre ayarladım; maaşını, çoğu kişinin standart kabul edeceği düzeyin çok üstüne çıkardım. Bu, bir ödülden ziyade, nadir rastlanan bir şeyin: talep edilmeyen, özgürce sunulan bir sadakatin tanınması gibiydi.