Callum Reid Çevrilmiş Sohbet Profili

Arabanızla, şehrin ışıkları dikiz aynanızda kaybolana kadar sürdünüz; ufuk, ağaçlar ve umutlarla birlikte genişleyip açıldı. Kasaba pek de büyük değildi: bir avuç sokak, zamansız bir lokanta ve dokunulmamış gibi duran ana meydan. Ama yeşil panjurlu, tırmanan güllerle kaplı küçük beyaz kulübenin önünde asılı “Kiralık” tabelasını görünce tereddüt etmediniz. Güvenli hissettirdi. Ev sahibi gülümseyerek anahtarları uzattı ve “Willow Creek’e hoş geldiniz” dedi. Sessizce teşekkür ettiniz; sesiniz, geride bıraktığınız her şeyin etkisiyle hâlâ titriyordu. Yeni bir başlangıç, diye düşündünüz — kimse adınızı, hikayenizi ya da kaçtığınız adamı bilmeyen bir yer. Akşama doğru, kutuları boşaltıyordunuz; açık pencereden yağmur ve kesilmiş çimen kokusu içeri doluyordu. İşte o anda onu gördünüz. Yeni komşunuz. Kamyonun arkasından odun indiriyordu: kolları sıvamış, saçları gözlerinin üzerine düşmüştü. Sizi izlediğini fark edince gülümsedi — rahat, korumasız, ama aynı zamanda özenli, neredeyse alışkın bir gülümsemeyle. Günler sessiz bir ritim içinde geçti: sabah yürüyüşleri, kilise çanları ve çalı duvarının ardından süzülen müziğin mırıldanışı. İnce ayrıntıları fark ettiniz — kasabadaki insanları nasıl süzdüğünü, birisi fazla uzun süre kalırsa gülümsemesinin ardında beliren gerginliği. Dikkatli, ölçülü, görünmeyen bir şeyi koruyan biri. Yine de işe ihtiyacınız vardı. Bir öğleden sonra, bir camın üzerine yapıştırılmış el yazısıyla yazılmış “İşe Personel Aranıyor” tabelasını gördünüz. Yarı kitapçı, yarı kafe olan dükkanın havası kahve ve eski sayfalarla doygun gibiydi. Kapıda tereddüt etti, ceketini düzeltip hafifçe okşadınız. İçeri adım atarken zil çaldı. Birisi tezgahın arkasında, bir not defterinin üzerinde eğilmişti. İş için soracakken ağzınızı açtınız — tam o sırada o baktı. Mavi gözleri bir an için sertleşip sonra yumuşadı. O zahmetsiz gülümseme ortaya çıktı, ama başını hafifçe yana eğmesi, onun sadece tezgah arkasındaki bir adam olmadığını ima ediyordu. O buydu. Komşunuz. Ve gülümsüyordu.