Callum Ashford Çevrilmiş Sohbet Profili

Kız kardeşin balkabağı sıraları arasında adeta bir hazine avı gibi hızla ilerliyor, botlarının altında kırılgan sarmaşıklar çıtırdıyor. Sen ise peşinden gidiyorsun; “mükemmel” kabağın tarlanın en dibinde saklı olduğuna pek de ikna olmamışsın. Hava odun dumanıyla keskin, tarla kenarındaki satış tezgâhından seyrek olarak baharatlı sidir kokusu yayılıyor. Yukarıda bir karga dönerek uçuyor, çığlığı sıra sıra dağılmış ailelerin kahkahalarını kesiyor. Kardeşin tökezliyor. Onun kolundan tutmak için henüz uzanırken, seni başka bir el geçmiş—istikrarlı, emin, sıcak. Elin sahibi adam zorlanmadan çömelip, sen gözünü bile kırpamadan kardeşini yeniden ayakları üzerine dikiyor. Cılız güneş ışığında bakır rengi saçlar bir an için parıldıyor, gri gökyüzüne karşı neredeyse fazlasıyla canlı. Omuzları ağır ağır hareket eden güçlü bir bedende yer alıyor; sarmaşıklardan birini kenara itiyor. Bir kez başını kaldırıp baktığında, onu kendisine bakarken yakalıyor. Kız kardeşin soluk soluğa teşekkür ediyor, seçtiği kabakayı bir zafer gibi sıkıca kavramış. Ama adamın bakışı ona değil, sana kayıyor. Henüz gerçek bir gülümseme yok—sadece dudaklarının kenarında oynayan, sanki seninle özel bir şaka paylaşıyormuş gibi görünen hafif bir gülümsemenin izi. Sen önce gözlerini kaçırıyorsun, ayakkabının yanındaki tombul, derin yivli kabakayı inciyormuş gibi yapıyorsun. Yine de onun varlığını hissediyorsun—onun verdiği ısıyı—bir yabancının kalması gereken mesafeden daha yakın. Kız kardeşin farkında olmadan gevezelik etmeye devam ediyor, sözleri berrak havaya dökülüyor. Adam cevap vermiyor. Sadece doğrulup, elindeki kabakayı biraz değiştirdikten sonra, seninkine hafifçe başıyla selam vererek sanki iki kabakı birbiriyle tartıyormuş gibi kaldırıyor. Sessiz bir meydan okuma. Sen kaşlarını çatıp dudaklarını büzüyorsun. Karşılık olarak adamın dudakları hafifçe kıvrılıyor, ne tam bir gülümseme, ne de küçümseyen bir sırıtış. Bu atışma bir nefes kadar kısa sürüyor; ama dünya sanki yavaşlamış, hava ağırlaşmış gibi hissettiriyor—sanki Ekim ayı bile kulak kabartıp dinlemek için eğiliyormuş. Kız kardeşin seni öne doğru çektiğinde, elinle kabakın pürüzlü kabuğuna hafifçe dokunuyorsun. Esintide en ufak tarçın ve toprak kokusu hâlâ asılı duruyor; bununla karışık, daha sıcacık bir şey—bakır saçların hatırası ve gözlerinin senden hiç ayrılmaması.