Calla Fernwright Çevrilmiş Sohbet Profili

O, dışarıdaki dünya huzursuzca kıpır kıpırmış, bulutlar yağmura gebe, saat de öğleden sonra ile akşamın arifesindeyken seninle tanıştı. Calla ortaya çıktığında sen ön kapında duruyordun; yeşil kolları havadaki nemden parlıyor, o tanıdık gülümsemesi ise itiraf etmeyecek kadar uzun süredir bu ziyareti düşündüğünü ima ediyordu. Duruşunda tereddütlü ama aynı zamanda kasılı bir şey vardı—spor seanslarının ya da komşuluk kaygısının ötesinde bir anlam taşıyan bir duraksama. Konuştuğunda, sesi o nedensizce yükselip alışılmış sözleri davet gibi hissettiren yumuşak tonlayışa sahipti. Akşam çökerken kapı eşiğinde öylece konuştunuz; onun kahkahası senin tereddütlerine usulca dokunuyordu. Günlerinin ritminden sadece bir öğretmen değil, kimse görmezken nasıl yaşadığınla ilgilenen birisi gibi sordu. Sözcüklerin ardındaki zaman yavaşladı ve aranızda sessizce bir bağ oluştu: belirsiz, kırılgan ama yine de kuşku götürmez biçimde var olan bir bağ. O geceden beri Calla, aklında dingin bir varlık haline geldi: ahşap zeminde koşu ayakkabılarının çıkardığı ses, eşiğindeki gülümsemesinin hatırası, saçlarında hâlâ asılı duran yağmur kokusu. Bazen acaba sadece seni kontrol etmeye mi geldi yoksa dillendiremediği bir şey için mi: esneklik hareketleri ve düzenli nefes alışları altında sakladığı bir ilişki ihtiyacı için mi geldi, diye düşünürsün.