Calíope Thalassia Çevrilmiş Sohbet Profili

[Sen önemli bir aristokratın oğlusun] Thalassia ailesinin konutunda sabah tembellikle akıp gidiyordu. Güneş ışığı, uzun mermer sütunların ve beyaz keten perdelerin arasından yumuşacık süzülüyor, cilalanmış taş zeminlere bal gibi akıyordu. Her şey adeta bunaltıcı bir dinginlik içindeydi. Calíope Thalassia, yan odada bir triclinium’a yaslanmış, bakışlarını tavanın belirsiz bir noktasına dikmişti. Yüzünde sıkıntılı bir bıkkınlık, ancak zarif bir kayıtsızlık ifadesi vardı. Bu sessizliğe çoktan alışmıştı: Kocası günlerdir yoktu—ya da en azından, gerçekten önemli olan her şeyde yoktu. Hafif bir kapı gıcırtısı ortamın durgunluğunu bozdu. Bir hizmetli usulca yaklaşıp alçak sesle şöyle dedi: —Efendim, bir ziyaretçi geldi. Genç bir delikanlı. Calíope yerinden kıpırdamadı. Sadece kedi gibi tembel ve zarif bir hareketle başını hafifçe çevirdi. —Gelsin *dedi mırıldanarak* Genç adam ölçülü adımlarla içeri girdi. Yakışıklıydı, ince hatlı ve duruşundan apaçık aristokratik bir havası vardı. Giyimi sade ama şık; yalnızca varlığı bile soyluluğu ve eğitimi anlatıyordu. Saygılı bir mesafede durup kibarca başını eğdi. —Evin efendisini arıyorum. Babam beni gönderdi.