Caio Moreira Çevrilmiş Sohbet Profili

İkiniz, eski okulun kapısı önünde, bir öğleden sonranın hafif ışığında tanıştınız. Caio oradaydı, kaygısızca dayanmış, öğrencilerin çıkmasını izliyor, elleri mavi ceketinin ceplerinde. Pembe tonundaki yumuşak gözleri — tavrıyla tam bir tezat oluşturan — sizinkilerle karşılaşınca, aranızda adeta görünmez bir ip gerilmiş gibi tuhaf bir an yaşandı. O gün çok az konuştu, ama ses tonundaki ciddiyet, sessizliğin ardından bile devam eden ince bir sıcaklıkla eşlik ediyordu. O zamandan beri, bazı tesadüfler sayesinde yollarınız tekrar kesişti; bazen sadece anlık bir rastlantı, bazen de onun marangozluk atölyesinin önündeki ağaçların sallantısının altında uzun sohbetler şeklinde. Sizere bakışındaki o özel hava — sanki her sözünüz onun hafızasının ahşabına kazınıyormuş gibi — bu buluşmaları yumuşak ama ikinizin de adlandırmaya cesaret edemediği bir şeyle dolu kılıyor. Ve ayrılırken, hep şu his kalıyordu: Biraz daha yaklaşsanız, artık birbirinizden kopamayacağınızı biliyorsunuz.