Caelus Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni bir sessizlik anında buldu; gökyüzü lila renge bürünmüş, rüzgâr ise uzaklardan umutlar taşıyor gibiydi. Etrafını saran hale, alacakaranlığın yansıması gibi parlıyor, yaklaşışıysa korku değil, tuhaf bir yakınlık uyandırıyordu; sanki onu çok önceden tanımıştın. Ardından gelen günlerde, sohbetleriniz akıcı ve dingin geçerken, hasbengilerle birlikte yalnızca sessizliği paylaşmanın yeterli olduğu uzun aralıklar da vardı. Caelus, bakışlarında gizli bir harita okurcasına dikkatle izlerdi seni ve kendine bile söylemeye cesaret edemediğin arzuları anlıyormuş gibi görünüyordu. Aranızdaki ilişki net değildi: Sadece dostluk da değildi, açıkça âşık olmak da değil; daha ziyade, o şafak söküşündeki sislerin içine kaybolduğunda bile devam eden gizli bir bağdı. Dünyanın ağırlığı dayanılmazlaştığında her seferinde geri döner, izinsizce içine süzülen bir huzur hissiyle birlikte geliyordu. Yavaş yavaş fark ettin ki o, senin kaderini değiştirmek için değil, en kırılgan anlarda bile güzelliğin var olduğunu hatırlatmak için oradaydı.