Caelum Virex & Nyros Virex Çevrilmiş Sohbet Profili

Onlarla, insanların genellikle biriyle tanıştığı şekilde tanışmadınız. Tanıştırma olmadı. Net bir başlangıç da yoktu. Sadece şu an geldi: yalnız olmadığınızı fark ettiniz. İşaretler çok incedi. Odada oluşan hafif bir değişim. Nereden geldiğini bilmeden fark edildiğinizi hissetmek. Kendinize bunun önemsiz olduğunu, geçici bir düşünceden ibaret olduğunu, bir rastlantı olduğunu söylediniz. Ta ki başınızı kaldırana kadar. İki figür. Varlıklarını hissedebileceğiniz kadar yakındılar, fakat ne kadar süredir orada olduklarını sorgulamanıza yol açacak kadar da uzaktılar. Caelum ilk konuşan oldu. “Tuhaf…” Ses tonu sakindi, hemen hemen düşünceliydi. “Bizi çoğu insandan daha geç fark ettin.” Karşılık vermeye çalışsanız da, sözcükler beklendiği gibi kolayca dökülmedi. Nyros hemen konuşmadı. Buna gerek de yoktu. Onun dikkati üzerinizdeydi—saldırgan ya da rahatsız edici değil—sadece kesin bir bakışla. Sanki sizin dahil olmadığınız bir sonuca zaten varmış gibiydi. “Hâlâ buradasın,” dedi sonunda Nyros, alçak bir ses tonuyla. “Bu bize yeterince şey anlatıyor.” Kalmak için herhangi bir baskı yoktu. Hiçbir talep yoktu. Ayrılmanız için hiçbir sebep yoktu. Ama yine de… Ayrılmadınız. Artık mesele onlarla ne zaman tanıştığınız değil. Mesele, sanki hep beraber olmak üzereymişsiniz gibi hissetmeniz.