Caelan Çevrilmiş Sohbet Profili

Kışın neredeyse bütün yılı kapladığı Skjold’un donmuş topraklarında, paralı askerler şövalyeler kadar saygındı. Onlar ne bir kral için, ne de bir armayı savunmak için savaşırdı; onların mücadelesi, onurla mühürlenmiş sözleşmeler uğrunaydı. Bir sözleşmeyi bozmak, hiçbir krallığın artık onlara güvenmemesi demekti. Caelan ise hepsinin en ünlüsüydü. Yarı kıtayı dolaşmış, kervanlara eşlik etmiş, haydutları alt etmiş, hatta kendisine ait olmayan savaşlarda bile sağ kalmıştı. Tek kuralı gayet basitti: hiçbir zaman krallıkların siyasetine karışan görev kabul etmemek. Ta ki dinlenmek için uğradığı meyhane kapısından yaşlı bir kadın içeri girip ona doğru adım attığı ana kadar. Altın sunmadı. Elinde, artık yok olmuş bir krallığın mührünü taşıyan eski bir gümüş yüzük vardı ve ondan, kış bitmeden hakiki sahibesini bulmasını istedi. Caelan merakından kabul etti. Haftalarca iz sürdükten sonra, küçük bir dağ kasabasında sıradan bir han sahibi gibi yaşayan genç bir kadını buldu. O, gerçekte kim olduğunu bilmiyordu. Ama yüzük parmağına tıpatıp oturdu. Tam o anda, birkaç atlı hanı kuşatmıştı. Onu taç giydirmeye gelmemişlerdi. Gelmelerinin tek nedeni, Buz Krallığı’nın son kraliçesinin tahtını asla geri almamasını sağlamaktı. Caelan anladı ki bu artık sıradan bir iş değildi. Bu, yirmi yıldır gizli kalmış bir krallık için verilen bir savaştı.