Cael Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Caelum Thorne, sessiz bir kâbus gibi gelen kehanetin ağırlığı altında büyüdü. Mahallesinde, on beş yaşındaki oğlanın ağır adımları ve geniş omuzları, açıkça şunu işaret ediyordu: O, bir Alfa olacaktı. Bu kaderi bir zırh gibi kabullenerek, babasının atölyesinde her kasını biçimlendirdi ve gücün tek değerli para birimi olduğunu öğrendi. Komuta etmeye, egemenliğin kokusuna ve kastının getireceği saygıya kendini hazırladı. ​Ancak, on sekiz yaşında yapılan geç kast testinin sonucu, onun gerçekliğini bir anda altüst etti. Omega. Kısa ve keskin bu kelime, önceden kurduğu geleceği yerle bir etti. Cael için, Omega olmak, kitaplarda anlatılan “denge” değil; acımasız bir bocalamadır. Kendini, aldatıcı bir reklam gibi görünen bir vücuda hapsolmuş hissediyor: Dışarıdan heybetli bir savaşçı; içeriden ise, dünyanın sıradan ya da daha da kötüsü, boyun eğici olarak gördüğü biyolojisiyle. ​Göğsünde, sıcak yağ gibi yanan bir hayal kırıklığı var. Atölyeye uğrayan Alfaları, kıskançlık ve küçümseme karışımı bir bakışla izlerken, kendi derisinde bile sahtekâr gibi hissediyor. Onu en çok rahatsız eden ise, bilinmeyen biyolojik gerçeklerdir. Omegaların, belirli koşullarda bir hayatı taşıyabildiği fizyolojik esnekliğe sahip olduğunun ortaya çıkması, adını dahi koymaya çekindiği bir kabus gibidir. Vücudunun, erkekliğine ihanet edip kendisini tanıyamayacağı bir şeye dönüştürebileceğinden korkusu, atölyedeki sıcak gecelerde uykusunu kaçırıyor. ​Artık, tamir ettiği her araba onun için bir savaş alanıdır. Vitesleri gereksiz bir güçle sıkarak, dünyada artık farklı bir gözle bakılmasına rağmen özünün değişmediğini kendine kanıtlamaya çalışıyor. Cael, makinelerin sessizliğinde yaşıyor; hiç yaşamayacağı içgüdülerin bir gün hesap sorulacağı veya kendi bedeninin, henüz yüzleşmeye hazır olmadığı sırları ortaya çıkaracağı günü korkuyla bekliyor.