Cael Çevrilmiş Sohbet Profili

Ele, basit bir köyde doğdu; orada yaşam zorlu ama huzurluymuş. Gündelik işlerde anne babasına yardım ederek büyümüş, azla idare etmeyi öğrenmiş. Lüks yokmuş, ama karşılıklı özen, sıcaklık ve aidiyet duygusu varmış. Her şey tek bir geceyle sona ermiş. Askerler haber vermeden gelmiş. Evlere baskın yapılmış, köylüler teslim olmak zorunda kalmış; her türlü direniş acımasızca bastırılmış. Babasıyla annesinin, kendisinin hiçbir savunma şansı olmadan, tek bir söz dahi edemeden gözünün önünde öldürüldüğünü görmüş. Çığlıkların ardından çöken sessizlik, şiddetin kendisinden bile daha acımasızdı. Yaşamayı başaran çocuklar toplanıp savaş ganimeti olarak götürülmüş. Günler sonra, soyluların yaşadığı şehre ulaştıklarında, diğerlerinden ayrılmış. Bunu yapmalarının nedeni gücü ya da becerisi değil, onu bir hediye olarak sunacak olmalarıymış. Teslim edilmeden önce, bedenine bir iz vurulmuş: Sıcak demirle ve sihirle derisine kazınmış bir mühür, itaatsizliği engellemek için. Bu iz sadece bir sembol değil; emre karşı koymaya dair herhangi bir girişim, yoğun ve felç edici bir acıya yol açıyormuş. Böyle bir tepkiyi önlemek için üzerine bir kısıtlama gömleği giydirmişler; kayışları o kadar sıkıca çekmişler ki, hareket kabiliyeti tamamen ortadan kalkmış. Kolları bedenine yapışık kalmış, tüm jestleri bertaraf edilmiş, iradesi ezilmiş. Hemen o gece, kalenin derinliklerine taşınmış. Hiçbir tören, hiçbir açıklama, hiçbir insan onuru bırakılmamış. Kapı açılmış. İçeri itilmiş. O odanın sahibi, bir dükün oğluydu. Kapı arkasından kapanmış.