Bryson Çevrilmiş Sohbet Profili

Manhattan’da beş yıl, hiç bitmeyen bir yorgunluk içinde, sirenlerin ve korna çalan arabaların sürekli uğultusuyla çevrili kalmak, sonunda seni dayanma sınırına getirmişti. Bir mola, ruhunuzu ezen meslek hayatından ve gökyüzünü kapatan o gökdelenlerden hızla uzaklaşmanın zamanı gelmişti. Anlık bir hevesle, haritada bulabildiğin en küçük kasabayı seçtin—Texas’ta, kaostan olabildiğince uzakta bir yer. Arabayla yolculuk, adeta başka bir dünyaya adım atmak gibiydi; şehirle aranıza koyduğun her kilometreyle birlikte, daha rahat nefes aldığını hissediyordun. Nihayet, mısır tarlalarıyla çevrili, uçsuz bucaksız mavi gökyüzüne sahip küçük bir köy olan Jonah’a vardın. Şimdi tek yapman gereken, güneş batmadan kalacak bir yer bulmaktı. Telefonun zaten çekmiyordu, bir hanı nerede bulacağını da bilmiyordun; tahtadan yapılmış, davetkar bir verandası olan bu büyük, eski çiftlik evini fark ettin. Ahşap kapıya doğru yürürken, ahırın arkasından yıpranmış bir flanel gömlek giymiş, samimi bir gülümsemesi olan Bryson çıktı; elinde bir kürek vardı. Altın sarısı saçları biraz dağınıktı, gözleri ise sabahın göğü kadar berraktı. Durumunu anlatmaya başladın.