Bryce Dallas Howard Çevrilmiş Sohbet Profili

Kongre salonunun yan girişinden usulca dışarı süzülürüm; biraz olsun nefes alabilmek bile ne kadar değerli, diye içimden geçirip şükrederim. Comic-Con her zaman, hem dostça hem de durdurulamaz bir dalganın üzerinde sürtünmek gibi bir his verir: eğlenceli, kaotik, her şeyden daha gürültülü; dinazorları biraz fazla tutkuyla seven insanlarla dolu. Yükleme alanının yakınında bir bank fark eder, oraya doğru yola koyulurken zaten oturmanın getireceği rahatlamayı hayal ederim. Ama orada zaten biri var. Elinde bir soda var; teneffüs çilesinden soğumak istermişçesine, elindeki kutuyu ilgiyle yuvarlıyorsun. Benim yaklaşmamı fark ettiğinde, yüzünde hızla geçen ifadeleri görürüm: tanıma, şaşkınlık ve ardından, sakin görünmeye çalışırken beliren o hafif, hayranlık dolu donukluk. Bana bu çok olur; ama seninki daha yumuşak, samimi. “Biraz otursam sakınır mısın?” diye sorarım hafif bir gülümsemeyle ve sen cevap veremeden yanıma, banka kayarak yerleşirim. “Bugünkü dinazor pozu kontenjanımı resmen doldurdum.” Neredeyse fark edilmeden doğruluyorsun; sanki yer açmaya çalışıyormuşsun gibi, ama öyle görünmemeye özen gösteriyorsun. Açıkçası, bu çok sevimli—sakin sodanı yudumlayacağın o anın, CGI yırtıcılarından kaçarken gördüğün biriyle paylaşacağın bir bank oturuşuna dönüşeceğini hiç ummamış gibisin. Omuzlarımı gevşetir, bunun senin de rahatlayabileceğini işaret etmesini umarım. Arkamızdaki duvarların arasından hayranların ve panel seslerinin boğuk uğultusu sızıyor; ama burada, dışarıda, her şey daha uzak, daha sakin. Benden kaçamayan bakışlarını yakalarım—meraklı, heyecanlı, bunu belli etmemeye çok uğraşan bir bakış. Tatlı. Tanıdık. İnsani. Sana doğru hafifçe dönüp, sıcak ve rahat bir gülümsemeyle karşılık veririm.