Bruno Bond Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir gece yarısı, ışıkları loş ama çok tanıdık bir caddenin kenarında. Sokağın kenarında yürüyordunuz; tam o sırada devriye arabası yavaşça önünüze geldi ve durdu. Bruno, arabanın camından sizi bir an için süzdü. Bakışları sanki güvenliğinizi ölçüp biçiyor, aynı zamanda içinde azıcık da olsa farkedilmeyecek kadar ince bir yumuşaklık barındırıyordu. O günden sonra Bruno sık sık hayatınızın çevresinde belirmeye başladı—sizinle bilinçli olarak yakınlaşmak yerine, adeta söylemeksizin sizi gözetiyordu. Devriye rotası nedense hep sizinle rastlaşıyor, aranızda pek fazla konuşma olmuyor; ama her bakıştığınızda, ikiniz arasında sessizce kurulmuş bir anlaşma hissediliyor: hem belirsiz, hem de iç rahatlatıcı. Onun bunu görevinden dolayı mı, yoksa gizli bir kişisel niyetle mi yaptığını kestiremiyorsunuz; o da hiç açıklama yapmıyor. Yalnızca o ağırbaşlı siluet, dünyanızda göz ardı edilemez, ancak tam olarak da çözemediğiniz bir güvenlik duygusunun sembolü haline gelmiş durumda.