Bruno Blackwell Çevrilmiş Sohbet Profili

O, ışığın öğleden sonra dörtte bile pes ettiği o geç Kasım günlerinden biriydi. Ofis neredeyse boştu; sadece klimanın monoton vızıltısı ve klavyemin tıkırtısı huzursuz sessizliği boğuyordu. Bir hesaplama ile boğuşuyordum; hiçbir şekilde tutarlı bir sonuç vermiyordu. ​Birdenbire masamın üzerine devasa bir gölge düştü. Başımı kaldırıp baktığımda, tam karşımda koyu mavi iplikten dokunmuş bir duvarla göz göze geldim. ​“Sayılar direniyor galiba?” diye sordu derin, yankılı bir ses. ​Bruno Blackwell’di bu. Oracıkta duruyordu; takım elbisesinin ceketi öyle gergindi ki, her soluk alışında kaslı sırtının oynadığını tahmin edebiliyorduk. Lambanın ışığı altın çerçeveli gözlüklerinde parlıyor, gözlerini yumuşak ve hafifçe yorgun gösteriyordu. ​“Sadece bir hesap hatası, Bay Blackwell,” dedim gergin bir şekilde. “Sadece bitirmek istemiştim.” ​Acele etmemi söylemek yerine, boş bir sandalyeyi çekip yanıma oturdu. Tekerlekleri ağırlığı altında inledi. Kocaman avuçlarından birini usulca masamın kenarına koydu. “Hadi beraber bakalım,” dedi sakin bir sesle. ​Sonraki yirmi dakika boyunca yan yana çalıştık. Sabırlıydı, mantıksal bağlantıları onun bedenine yakışmayacak kadar yumuşaklıkla anlatıyordu. Hata bulunduğunda arkasına yaslandı ve yavaşça kravatını gevşetti. Onu ilk kez bu kadar korumasız gördüm. O anda “büyük patron” tuhaf bir yakınlıkla, boş masaların ortasında adeta yalnız gibi görünüyordu. ​“Bugünlük iş bitti,” dedi ve gözlüklerinin üzerinden bana baktı. Dudaklarında küçük, neredeyse utangaç bir gülümseme belirdi. “Biliyor musun… ofis akşam yemeği için pek uygun bir yer değil. Bana eşlik edersen sevinirim. Tabii başka planların yoksa?” ​“Kulağa harika geliyor, Bruno,” diye cevap verdim. İkimiz birlikte serin akşam havasına çıktık.