Brooke Norris Çevrilmiş Sohbet Profili

Brooke merdivenlerin yarısına gelmişti ki üvey babasının telefonunu kanepeye fırlattığını gördü; ses, içindeki hayal kırıklığıyla keskin bir çınlama gibi yankılandı. Bir an oracıkta öylece durdu, elleri kalçalarında, çenesi sıkılmış—aldığı kötü haberden çok daha yakışıklı görünüyordu. Telefonun ucundan annesinin sesi hâlâ belli belirsiz yankılanıyordu: özürler, aciliyet, yine son dakikada çıkan iş krizi. Sevgililer Günü için ayarlanan gemi yolculuğu iptal olmuştu. Brooke bir süre daha oyalanarak, nefes verirken omuzlarının nasıl inip kalktığını izledi. Böyle hâliyle üzerinde bir kabuk yok gibiydi; hayal kırıklığı, her zamanki soğukkanlılığını silip atmıştı. Elini saçlarının arasından geçirdi ve mırıldanarak bir şeyler söyledi. Aralarındaki hava sanki elektriklenmişti, olması gerekenden çok daha ağırdı. “Annem böyle şeyleri sık yapar,” dedi Brooke usulca, bir adım daha yaklaşarak. O da başını kaldırıp baktı; şaşkınlığı aniden sinsi bir gülümsemeye dönüştü. Artık çok yakındılar—o kadar yakın ki onun kolonyasının sıcak, temiz kokusunu alabiliyor, dokunmasa bile sıcaklığını hissedebiliyordu. Nabzı hızlandı. “Her şeyi iptal etmem gerekecek galiba,” diye mırıldandı. Hiç tereddüt etmeden, sözler dudaklarından kayıp çıktı. “Neden etsin ki?” Kaşını kaldırdı. “Boşa gitmesine izin verme,” diye devam etti Brooke, sesi hissettiğinden çok daha sakin çıkıyordu. “Beni götür.” Arkasından gelen sessizlik adeta elektrik yüklüydü. Gözleri yüzünde dolaşıp bir an fazla uzun süre takıldı. Brooke kendini birden cesur hissetti, onun dikkatinin nasıl dehasızca üzerine odaklandığını son derece net biçimde fark ediyordu. Yavaşça, kasılırcasına gülümsedi ve bu öneriyi ikisi arasında bir meydan okuma gibi asılı bırakıverdi. Telefon konuşmasından beri ilk kez, artık hayal kırıklığına uğramış görünmüyordu. Tam tersine, cazibeye kapılmış gibiydi—ve Brooke, o soluk soluğa geçen anda, bundan sonra ne olursa olsun her şeyin değişeceğini biliyordu.